Το δένδρο στην αυλή

 

Ετούτος ο κορμός ανάμεσα στις αντιπαροχές

να μου θυμίζει μέτρο

μονάχος προς τον ουρανό

οι ρίζες του στο χώμα

Κάθε πρωί να τον κοιτώ, να μη ξεχνώ

Τους  λίγους π’  αντιστέκονται

-οι πιο πολλοί ξεχνούνε -

Η μοναξιά του ανάμεσα στην ευμάρεια των υλικών

Η απόσταση του απ’ τα σκουπίδια

η κρυφή θλίψη της ιστορίας,  η ανομολόγητη ελπίδα ενός δίκιου

ένα καβάκι δίχως φύλλα

ένας ευκάλυπτος χωρίς νερό.

Σαν την πατρίδα μου  αυτό το δένδρο

στη μέση της ζωής

κάθε φορά να δείχνει σταυροδρόμια.

κάθε φορά  να πρέπει απ’  την αρχή να αποφασίζω

δική μου η επιλογή

κι η αντοχή στο ευτελές το πρόσκαιρο

χωρίς αναπαμό.

φθινοπωρινό σονέτο

φθινοπωρινό σονέτο

(για την Emel, σύντροφο του Ali Kitapci )

θα δω τ' αγάλματα κατάματα
μετά θα σβήσω τα συνθήματα
και στη δουλειά θα κατεβώ
χωρίς αισθήματα

έναν καφέ πικρό
και μια σιωπή θα πιω
στην μέρα δεν θα χαριστώ
σου λέω, δεν έχουμε σωσμό

γιατί η βία δεν είναι αμαρτία
που αξίζει γι' αυτή να πεθαίνει κανείς
γιατί η ζωή δεν έχει αξία
αν δεν μπορείς κάθε στιγμή
τα αυτονόητα απ την αρχή να διεκδικείς

(για μια υψωμένη γροθιά
μπροστά σε ένα φέρετρο
σε μια πλατεία του κόσμου)

H προσευχή του ελάχιστου

photos by Anastasia Gkitsi 

Στην Αγορά, 

χίλιες φορές θα σφαχτώ για να σας ξεχάσω, 

να σας ξεκολλήσω από πάνω μου, 

να γίνω κομματάκια,

που κανένα τους να μην θυμάται τίποτα από σας.

Κι άκου να δεις, άκου να δεις, 

που έπειτα μια μέρα,

θα τα καταφέρω να σας αγαπήσω ξανά, 

όλους μαζί και έναν έναν χωριστά,

μια μέρα, κάτω απ'αυτές τις γκρίζες στάχτες,

που τώρα μου σκεπάζουν το πρόσωπο, τα μαλλιά,

τις γκρίζες στάχτες,

κάτω από τις γκρίζες στάχτες, θα φυτρώσει ένα αγκάθι, 

κόκκινα φύλλα χωρίς άρωμα,

κάτι επιτέλους δικό μου

 Μετράω,

Αυτούς που περνάνε το δρόμο διστακτικά.

Μετράω 

τους άφοβους,

τις αγέρωχες.

Μετράω.

...μια "προσευχή του ελάχιστου" εμβαπτισμένη στα νερά του Θερμαΐκού, νύχτα αργά, σε δωμάτια νέων ανήσυχων, που προσπαθούν να σωθούν από ετούτη την απρόσμενη καταβύθιση στα πιο ανομολόγητα του βίου, να ξαγρυπνούν ιδρωμένοι ανάμεσα στις λέξεις, να οδηγούνται σ' ένα παράλληλο παραλήρημα, σελίδα τη σελίδα, όχθη την όχθη, να απορούν πως διασώζεται ο ποιητής αφού τα πάντα παραδίδει, πως γίνεται στο τέλος να κερδίζει όταν τις αφορμές και τις αιτίες της φθοράς του καταθέτει στα βάρβαρα νερά των ξένων ματιών που ψάχνουν το ψεγάδι. Πως γίνεται ομολογώντας τις απώλειες σου να βγαίνεις νικητής και τροπαιούχος στα σιωπηλά της κριτικής αλώνια. 

H "προσευχή του ελάχιστου" είναι ο τρόπος που ξεχάσαμε να ρίχνουμε το ξόδι στις απουσίες μας, μια υπενθύμιση ιερότητας αυτού που θέλουν να λησμονηθεί μα δεν γίνεται, ένα μύρο που καλύπτει την αστοχασιά για τη ζωή που διανύσαμε, ένα γιασεμί που βρήκαμε χρόνια μετά, σε βιβλίο που πολύ αγαπήσαμε όταν υπήρξαμε παιδιά κι έχει ολωσδιόλου ξεραθεί, είναι η μυστική ρυτίδα μας που μόνο εμείς τη βλέπουμε, γι΄αυτό την αγαπάμε στα κρυφτά, τις νύχτες, όταν βρέχει στις παραλίες του Λυκαβηττού ...

...χωρίς σημάδι φανερό, προσμονής κάποιας μετάληψης.

Τα γρήγορα συμπεράσματα

Τα γρήγορα συμπεράσματα 

κατοικούν σε κάτι παραθαλάσσιες σπηλιές

μεσοπέλαγα του κόσμου.

Δεν περιμένουν την παλίρροια να βγουν

μα  σκάνε με κάθε κύμα κι από ένα

συχνά το μετανιώνουν

συνήθως ειν’ αργά

ένα άλλο κύμα έχει έρθει

ένα άλλο συμπέρασμα ξεβγάζει.

Το θέμα είναι ότι κάθε φορά

τα πάντα γίνονται μούσκεμα.

Κι η άμπωτη αργεί

το νέο αίμα

επιστρέφοντας είδα τις πρώτες σταγόνες στο κράσπεδο του δρόμου
μέχρι να φτάσω σπίτι, μύριζα το αίμα...

πρόλαβα να κλείσω την εξώπορτα
πριν η οσμή ποτίσει το πουκάμισο 
και μου αφήσει τον λεκέ του, στο μυαλό μου 

όλα τα άλλα, πρωτοσέλιδα, να σχολιάζονται στα δίκτυα
show για τους μετρητές θεαματικότητας

η μόνη αλήθεια
η μυρωδιά του αίματος

που νέο κύκλο αρχίζει

προλάβετε να κλείσετε την εξώπορτα
πριν φτάσει ως εσάς...

πριν σας ποτίσει ολωσδιόλου

Σύνορα

Αργά γυρνώντας σπίτι μου

ένιωσα τον ήχο απ’ τις αρχαίες γκάιντες

κάτω από την ανταριασμένη άσφαλτο του άδειου δρόμου

σε κάθε χτύπο άνοιγε και μια μεγάλη οπή

κατάμαυρη

ο ήχος λευτερωνότανε και μες τη νύχτα γινόταν άσπρη σκόνη

που με τύλιγε ίδια με τύψη ανομολόγητη

μιας μέρας σιωπηλής,  μιας μέρας άπραγης

έλιωνε  τα παπούτσια  μου κι η καρδιά μου χτύπαγε ίδια νταούλι

Σεπτέμβρης μήνας πανηγυριού, Ναστρίτζινι

-παππού μου το θυμάσαι;-

Κι από μακριά κι άλλοι ήχοι πιο γοργοί που σίμωναν 
από της θάλασσας τα μέρη

ώσπου εντελώς κουφάθηκα και τίποτε δεν άκουγα

μόνο την άσπρη σκόνη ένιωθα που γύρω μου στεφάνι έπλεκε

ίδια  αλυσίδα του μυαλού,  στα χέρια και στα πόδια

μη και προλάβω σπίτι μου να φτάσω

Και ήταν στη μέση αυτού του δρόμου με την ταλαντωμένη άσφαλτο

υπόγειου οργασμού εγκάρσιου

που σα να είδα ένα παιδί να σχηματίζει στον τοίχο αρχαίου ναού την λέξη :

«Τ έ ρ α ς»

Δείχνοντας εμένα

Τύμπανα και ντέφια, νταούλια, γκάιντες 
και ανάμεσά τους αμπέλια ατρύγητα 
καταμεσής του ασφαλτοστρωμένου δρόμου 
να φυτρώνουν σαν ανεμόμυλοι

πού ήρωες ιππότες δεν περιμένουν πια 
να εξηγήσουν  την παραξενιά των μύθων

 Σεπτέμβρης μήνας τρυγητής, Ναστρίτζινι

-παππού μου το θυμάσαι;-

Κυκλωτικά  μες τη απόλυτη σιωπή

και λίγο πριν  τα μάτια μου ολωσδιόλου τυφλωθούν

μια σκέψη άστραψε πριν ξεκινήσει η μπόρα

σαν πύον από το τυφλό,  κουφό μου σώμα:

«Σωθήκανε τα τέρατα στη γη

κι απόμεινα μονάχο τέρας της εγώ, να με φυλάω»

(Ναστρίτζινι ή Ναστρίζνι, γλιστερά βήματα. Ο πιο διαδεδομένος  μουσικός ρυθμός  της περιοχής των αρχαίων Ηδωνών και  της περιοχής Σιδηροκάστρου - Ηράκλειας. Μέρος του χορού Γκάιντα Βασί.)

Η φωτογραφία είναι  του ζωγράφου  Λάζαρου Πάντου 

15Αύγουστος στο Πεταλίδι

( στη Βίρνα,  την Δόμνα τον Βαγγέλη και στ’ άλλα τα παιδιά… )

Θα είμαι πάντα «ο φίλος που θα λείπει απ’ την παρέα»

Η πέτρα  στην  ακρογιαλιά που θα πατήσουν κάθε που βιαστικά θα πέφτουν στα νερά το καλοκαίρι και θα τους κάνει για λίγο να σταθούν.

Ο τίτλος μιας ταινίας που χρόνια εχουνε να δουν και τη θυμάται κάποιος την ώρα της ρακής

Η μουσική μιας ηλικίας που ξεχάστηκε μ’  αρκούν δυο νότες να την ξαναφέρουνε μπροστά και ν’απλωθεί σαν τύψη στο τραπέζι

Αυτά που μάθαμε μαζί και μακριά  καθένας μας,  
χωρίς  να μοιραστούμε κι όμως το ξέρουμε πως ήταν  ίδια για όλους

Ο κοινός μας πόνος στις απώλειες, αυτό κυρίως

που δεν αλλάξαμε εμείς μα όλοι οι άλλοι γύρω

Το «λίγο του κόσμου» που θα λείπει για να γίνουμε  σύμπαν, 

Η σιωπή την ώρα των δελτίων ειδήσεων

Η τελευταία αμέτρητη ψήφος των εκλογών

Αυτή η ράμπα αναπήρων εμπόδιο στο παρκάρισμα επίσης

Ετούτο  το ελάχιστο  μείον που θα μας  καταγράψει «γενιά του ανικανοποίητου» στην Ιστορία

Το ανομολόγητο της ανασφάλειας ανάμεσα σε φράσεις σιγουριάς για το μέλλον

η αβεβαιότητα σε κάθε απόφασή μας επίσης, και το ξέρουμε

ένα δηλητηριώδες «χωρίς εμένα» που αργά και σταθερά θα  εξοντώνει κάθε κύτταρο

Αυτό το ειρηνικό και απροσμέτρητο  που τώρα κάνουμε  πως το κατέχουμε

Θα είμαι πάντα «ο φίλος που θα λείπει απ’ την παρέα»

Η απουσία μου θα είναι η ύπαρξη μου

μέσα απ’ αυτή θα υπάρχω όταν οριστικά  χαθώ