Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2015

H προσευχή του ελάχιστου

photos by Anastasia Gkitsi 
Στην Αγορά, 
χίλιες φορές θα σφαχτώ για να σας ξεχάσω, 
να σας ξεκολλήσω από πάνω μου, 
να γίνω κομματάκια,
που κανένα τους να μην θυμάται τίποτα από σας.
Κι άκου να δεις, άκου να δεις, 
που έπειτα μια μέρα,
θα τα καταφέρω να σας αγαπήσω ξανά, 
όλους μαζί και έναν έναν χωριστά,
μια μέρα, κάτω απ'αυτές τις γκρίζες στάχτες,
που τώρα μου σκεπάζουν το πρόσωπο, τα μαλλιά,
τις γκρίζες στάχτες,
κάτω από τις γκρίζες στάχτες, θα φυτρώσει ένα αγκάθι, 
κόκκινα φύλλα χωρίς άρωμα,
κάτι επιτέλους δικό μου
 Μετράω,
Αυτούς που περνάνε το δρόμο διστακτικά.
Μετράω 
τους άφοβους,
τις αγέρωχες.
Μετράω.


...μια "προσευχή του ελάχιστου" εμβαπτισμένη στα νερά του Θερμαΐκού, νύχτα αργά, σε δωμάτια νέων ανήσυχων, που προσπαθούν να σωθούν από ετούτη την απρόσμενη καταβύθιση στα πιο ανομολόγητα του βίου, να ξαγρυπνούν ιδρωμένοι ανάμεσα στις λέξεις, να οδηγούνται σ' ένα παράλληλο παραλήρημα, σελίδα τη σελίδα, όχθη την όχθη, να απορούν πως διασώζεται ο ποιητής αφού τα πάντα παραδίδει, πως γίνεται στο τέλος να κερδίζει όταν τις αφορμές και τις αιτίες της φθοράς του καταθέτει στα βάρβαρα νερά των ξένων ματιών που ψάχνουν το ψεγάδι. Πως γίνεται ομολογώντας τις απώλειες σου να βγαίνεις νικητής και τροπαιούχος στα σιωπηλά της κριτικής αλώνια. 

H "προσευχή του ελάχιστου" είναι ο τρόπος που ξεχάσαμε να ρίχνουμε το ξόδι στις απουσίες μας, μια υπενθύμιση ιερότητας αυτού που θέλουν να λησμονηθεί μα δεν γίνεται, ένα μύρο που καλύπτει την αστοχασιά για τη ζωή που διανύσαμε, ένα γιασεμί που βρήκαμε χρόνια μετά, σε βιβλίο που πολύ αγαπήσαμε όταν υπήρξαμε παιδιά κι έχει ολωσδιόλου ξεραθεί, είναι η μυστική ρυτίδα μας που μόνο εμείς τη βλέπουμε, γι΄αυτό την αγαπάμε στα κρυφτά, τις νύχτες, όταν βρέχει στις παραλίες του Λυκαβηττού ...
...χωρίς σημάδι φανερό, προσμονής κάποιας μετάληψης.



Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

Τα γρήγορα συμπεράσματα


Τα γρήγορα συμπεράσματα 
κατοικούν σε κάτι παραθαλάσσιες σπηλιές
μεσοπέλαγα του κόσμου.

Δεν περιμένουν την παλίρροια να βγουν
μα  σκάνε με κάθε κύμα κι από ένα
συχνά το μετανιώνουν
συνήθως ειν’ αργά
ένα άλλο κύμα έχει έρθει
ένα άλλο συμπέρασμα ξεβγάζει.

Το θέμα είναι ότι κάθε φορά
τα πάντα γίνονται μούσκεμα.

Κι η άμπωτη αργεί


Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2015

το νέο αίμα



επιστρέφοντας είδα τις πρώτες σταγόνες στο κράσπεδο του δρόμου
μέχρι να φτάσω σπίτι, μύριζα το αίμα...
πρόλαβα να κλείσω την εξώπορτα
πριν η οσμή ποτίσει το πουκάμισο 

και μου αφήσει τον λεκέ του, στο μυαλό μου 

όλα τα άλλα, πρωτοσέλιδα, να σχολιάζονται στα δίκτυα
show για τους μετρητές θεαματικότητας
η μόνη αλήθεια
η μυρωδιά του αίματος
που νέο κύκλο αρχίζει
προλάβετε να κλείσετε την εξώπορτα
πριν φτάσει ως εσάς...
πριν σας ποτίσει ολωσδιόλου

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2015

Σύνορα




Αργά γυρνώντας σπίτι μου
ένιωσα τον ήχο απ’ τις αρχαίες γκάιντες
κάτω από την ανταριασμένη άσφαλτο του άδειου δρόμου
σε κάθε χτύπο άνοιγε και μια μεγάλη οπή
κατάμαυρη
ο ήχος λευτερωνότανε και μες τη νύχτα γινόταν άσπρη σκόνη
που με τύλιγε ίδια με τύψη ανομολόγητη
μιας μέρας σιωπηλής,  μιας μέρας άπραγης
έλιωνε  τα παπούτσια  μου κι η καρδιά μου χτύπαγε ίδια νταούλι

Σεπτέμβρης μήνας πανηγυριού, Ναστρίτζινι
-παππού μου το θυμάσαι;-

Κι από μακριά κι άλλοι ήχοι πιο γοργοί που σίμωναν 
από της θάλασσας τα μέρη

ώσπου εντελώς κουφάθηκα και τίποτε δεν άκουγα
μόνο την άσπρη σκόνη ένιωθα που γύρω μου στεφάνι έπλεκε
ίδια  αλυσίδα του μυαλού,  στα χέρια και στα πόδια
μη και προλάβω σπίτι μου να φτάσω

Και ήταν στη μέση αυτού του δρόμου με την ταλαντωμένη άσφαλτο
υπόγειου οργασμού εγκάρσιου
που σα να είδα ένα παιδί να σχηματίζει στον τοίχο αρχαίου ναού την λέξη :

«Τ έ ρ α ς»

Δείχνοντας εμένα

Τύμπανα και ντέφια, νταούλια, γκάιντες 
και ανάμεσά τους αμπέλια ατρύγητα 
καταμεσής του ασφαλτοστρωμένου δρόμου 
να φυτρώνουν σαν ανεμόμυλοι
πού ήρωες ιππότες δεν περιμένουν πια 
να εξηγήσουν  την παραξενιά των μύθων

 Σεπτέμβρης μήνας τρυγητής, Ναστρίτζινι
-παππού μου το θυμάσαι;-

Κυκλωτικά  μες τη απόλυτη σιωπή
και λίγο πριν  τα μάτια μου ολωσδιόλου τυφλωθούν
μια σκέψη άστραψε πριν ξεκινήσει η μπόρα
σαν πύον από το τυφλό,  κουφό μου σώμα:

«Σωθήκανε τα τέρατα στη γη
κι απόμεινα μονάχο τέρας της εγώ, να με φυλάω»




(Ναστρίτζινι ή Ναστρίζνι, γλιστερά βήματα. Ο πιο διαδεδομένος  μουσικός ρυθμός  της περιοχής των αρχαίων Ηδωνών και  της περιοχής Σιδηροκάστρου - Ηράκλειας. Μέρος του χορού Γκάιντα Βασί.)
Η φωτογραφία είναι  του ζωγράφου  Λάζαρου Πάντου