Στον Αμφιτρύωνα του Βογιατζή

Πήγα νωρίς. Ήθελα να δω την πόλη στο φως του δειλινού, ήθελα να μιλήσω με έναν καλό φίλο καθισμένοι στα ξύλινα περίπτερα του Θεάτρου Δάσους, για το καλοκαίρι που τελειώνει και το πρωτόγνωρο φθινόπωρο που έρχεται,  ήθελα ακόμη λίγο χρόνο για να προετοιμαστώ, εκεί πάνω από την πόλη με ένα δροσερό αεράκι να με ξυπνάει μετά από έναν τρίμηνο σχεδόν καύσωνα.  Τα οικονομικά, οι υποχρεώσεις φέτος πρώτη χρονιά με οδήγησαν στην απόφαση να μη παρακολουθήσω καμιά παράσταση του Φεστιβάλ Αθηνών. Με ζήλια μικρού παιδιού διάβαζα τις γνώμες των φιλών για την Δεσποινίδα Τζουλια της  Katie Mitchell , το InSenso του Μιχαηλ Μαρμαρινου, τον Αμφιτρύωνα του Λεύτερη Βογιατζη. Σε άλλους άρεσαν σε άλλους φανήκαν αδιάφορες , υπήρξαν κι αυτοί που έπληξαν. Έτσι είναι όμως η Τέχνη, σου αφήνει το περιθώριο να επιλέξεις αυτό που σε αφορά, να δοκιμάζεις το γούστο σου , να διαφωνείς με φίλους, κάτι σαν επιλεκτική τροφή για το μυαλό, να μη σκουριάζει από την καθημερινότητα.

   Μια από τις παραστάσεις που σε άλλες εποχές θα τηλεφωνούσα στον θεατρόφιλο ταξιτζή και φίλο μου πια Μανώλη και θα πηγαίναμε αυθημερόν ως την Επίδαυρο να την δούμε ήταν κι ο Αμφιτρύωνας του Μολιέρου, η τελευταία σκηνοθετική δουλειά του Λεύτερη Βογιατζή . Δεν μπόρεσα, όμως για καλή μου τύχη ο Αμφιτρύωνας ηρθε στη Θεσσαλονίκη.

  Αφήνοντας το ξύλινο παγκάκι του Δάσους προχωρήσαμε στην είσοδο του θεάτρου, είχε αρχίσει να νυχτώνει, κόσμος μαζευότανε μπροστά στην κλειστή πόρτα, φίλοι ηλιοκαμένοι κι άλλοι δυσκολοθώρητοι περίμεναν το σήμα της εισόδου, χαιρετισμοί από μακριά, ο Πρόδρομος , ο Κώστας, η Αλίκη, η Γιάννα, ο Στρατος κι ο Δημήτρης, ο Αχιλλέας, η Κλειώ-Δανάη, ο Γιώργος με όλο το team της Παράλλαξης, κι άλλοι πολλοί, μια Θεσσαλονίκη που δεν θα πάψω ποτέ να αγαπώ, γι’ αυτό που ποτέ δεν φανερώνει έτσι εύκολα στους περαστικούς της πόλης.

 Και επιτέλους οι πόρτες ανοίγουν, μια αγκαλιά στην ξενιτεμένη μου Καλλιρρόη, και με την Μαρα και τον Γιώργο προσπαθούμε να βρούμε μια καλή θέση , όχι μπροστά, ούτε πλάγια ως συνήθως . Ο Δημήτρης Δημητριάδης με τον Δημήτρη και τον Γιάννη είναι κοντά, ο Κώστας με τον Μοχάμεντ κάθονται μπροστά, γινόμαστε μια παρέα, αδημονούμε να αρχίσει η παράσταση.

  Η παράσταση δεν άρχισε ποτέ. Η καλύτερα , δεν άρχισε μια παράσταση Μολιέρου. Αντίθετα ένα παιχνίδι ξεκίνησε, ένα παιχνίδι σαν τεράστιο κουκλόσπιτο .Σαν αυτά που κάνανε δώρο παλιά στην αδελφή μου, που το άνοιγες κι ένας ολόκληρος μαγικός κόσμος ξεπεταγότανε από μέσα, όμορφα κορίτσια και στρατηγοί, μηχανισμοί και φανταχτερα κοστούμια, ξυλοπόδαροι και κολομπίνες, που απλά σε μάγευαν, κι εσύ ήθελες να παίξεις, να παίξεις μαζί τους, ατέλειωτα μέχρι να μη μπορείς άλλο. Να κοιμηθείς και να ονειρευτείς πως το παιχνίδι σου πήρε ζωή και είναι η ζωή σου πια κι εσύ μέσα σε αυτό. Γιατί ακριβώς αυτό έφτιαξε ο Λεύτερης Βογιατζης. Και μπήκα μέσα από το πρώτο δευτερόλεπτο, και κάθε φορά που ζωντάνευε κι ένα πιόνι , ηρωας, θεός, κοιτούσα μια το φεγγάρι, μια την φωτισμένη πόλη και μια την σκηνή κι έλεγα , παίξτε με και μένα. Μάθετε και σε μένα, πως μπορώ να δω τη ζωή σαν παιχνίδι, τους θεούς με πάθη και τους ερωτευμένους με ελλατώματα. Μάθετε μου, να μ’ αρέσει που δεν είμαι τέλειος. Δείξτε μου πως μπορώ σαν παιχνίδι των θεών κι εγώ να επιζήσω, στον σκληρό κόσμο της αυριανής μου μέρας. Παρτε με μαζί σας απλοϊκοί δούλοι, ύπουλοι θεοί και ταλαντούχοι θεατρίνοι και μάθετε με να παίζω, κι εγώ, κόντρα στα πάθη αυτών που μας εξουσιάζουν και όσων ξέμαθαν να ονειρεύονται, που μας ταλαιπωρούν. Κάντε με να πιστέψω ότι ο πιο πληκτικός Μολιέρος μπορεί να γίνει ένα παιχνίδι που αρκεί να  θα καταθέσετε όλη σας την βιρτουοζιτέ και το δαιμονισμένο κέφι σας, για να αποκτήσει μια μαγική επικαιρότητα και μια βαθιά εσωτερική αναψυχή.

Η παράσταση τελειώνει, οι ήρωες -πιόνια υποκλίνονται, ο Λεύτερης Βογιατζης κατεβαίνει τα σκαλιά, υποκλίνεται μαζί τους, ο κόσμος χειροκροτεί. Κάποιοι δίπλα μου, έχουν δακρύσει, σιγά σιγά όλοι σηκώνονται όρθιοι, το χειροκρότημα συνεχίζεται , τρέχω , τρέχω ανάμεσα σε κόσμο που συνεχίζει να χειροκροτεί,  να προλάβω μια αγκαλιά κι ένα φιλί να δώσω στον κο Λεύτερη. Δεν θυμάμαι να του είπα τίποτε την ώρα που τον αγκάλιαζα. Θυμάμαι τα υγρά του μάτια , την ευγενική του φωνη, κατω από το καπέλο,  μου φάνηκε σαν να μου είπε, «θα ξαναπαίξουμε ε;” κι εγώ απλά τον αγκάλιασα σφιχτά από την μέση και του ψυθίρισα …

όχι δεν θα σας πω τι του ψυθίρισα.  

Στο δρόμο της επιστροφής, μάταια προσπαθούσε η Μαρα να με ρωτήσει τι είπαμε, το παιχνίδι αυτό που μας χάρισε ο κος Βογιατζης είναι μοναδικό για τον καθένα μας και απαιτεί την απόλυτη συνωμοτική σιωπή μας.

Θα ξαναπαίξουμε, ναι…

στην φυση του Γ. Ρίζου

Μέσα στη φύση , εκεί που κατοικούν τα ξωτικά και τα μυστικά που οι άνθρωποι εκμυστηρεύονται στις οπές των γέρικων δέντρων, μέσα στη φύση, εκεί που η μοναξιά αδυνατεί να μπει, γιατί φοβάται τα τριζονια, κατοικεί ένα παιδί που ζωγραφίζει τις φωτιές σαν πανηγύρι , προσμένοντας τον νέο Θεό Διόνυσο με τις Βακχίδες του, να καταφτάσουν κι όλο αυτό το σκηνικό , να μετατρέψουν σε μια οργιαστική γιορτή της επιβίωσης, κόντρα στη φωτιά της λήθης, και το πιο κόκκινο να είναι το αίμα όσων αρνήθηκαν ανθρώπινες ιδιότητες και βάλανε κανόνες στη φύση. Από την άλλη, μπορεί να μην είναι καν φωτιά, να είναι μόνο η ματιά η φλογισμενη ενός νέου στα χρόνια της καταστροφής, ένα βλέμμα ελπίδας κι επανάστασης όταν τα καλοκαιριάτικα μεσημέρια, όλοι κοιμούνται, τότε ακριβώς που η φαντασία παίρνει φως, γίνεται χρώμα και πρόταση ζωής. Και οι περαστικοί, σταματούν , βλέπουν ξανά τα χρώματα και θέλουν κι αυτοί, οι ξεχασμένοι στην επιβίωση, μια θέση στο όνειρο, μια θέση στο σύμπαν της δημιουργίας, από την αρχή. Μια στιγμή αθωότητας μετά από χρόνια επιτηδευμένης τεχνητής ευτυχίας. Μια στιγμή μονάχα. Μόνο αυτό.

το παπακι...

χρόνια μετά
σε σωστά χρώματα μπορώ
να θυμηθώ
και να ξεχάσω.

ξαφνικά όταν η μουσική σταματά και μοναχά τα βλέμματα εκπέμπουν συγχορδίες
ξέρω πως το χθες παραμένει αζήτητο 
κάτι απροσδιόριστο απαιτεί να συνεχίσω άοπλος σαν αθώος την πορεία
και δες, πιο δυνατός μπορώ τα πρώτα βήματα να κάνω
αλλιώς
σαν το παπάκι του τραγουδιού που ανήκει εκεί που έφευγε
χωρίς να γυρίσει πίσω
ούτε καν για να κοιτάξει
από περιέργεια
κομμάτια που απέμειναν αναπάντητα σε κλήσεις
και ανείπωτες υποσχέσεις υποβρυχίων αισθημάτων

έτσι χωρίς μουσική
στα σωστά χρώματα
μπορώ
μια στροφή ανοησίας
να προσδιορίσω
έγκαιρα
πια

Mehmet Ali Ozcobanlar – Seyyah

3 ποιήματα

Τι είναι αλήθεια και τι ψέμα, τι είναι σωστό και τι είναι λάθος

Εγώ είμαι σ’εσένα και με σένα

Κράτα με στα αισθήματα σου

Μα μη ταράζεσαι

Μην ξεχνάς πως κυκλοφορώ μέσα στη συγκίνηση σου

Κι αν με τον καιρό φύγω και χαθώ

Πάντα στο πλάι σου θα βρίσκομαι

Κάποιοι ξέρουν, όμως εσύ δεν γνωρίζεις

Κάποιοι αφουγκράζονται όμως εσύ δεν ακούς

Αυτοί βλέπουν, εσύ δεν κοιτάζεις

Τα αυτιά σου δεν ακούν, στέκεις  κουφός στις κραυγές της οδύνης μου

Τα μάτια σου δεν βλέπουν πως κάθε στιγμή το κορμί μου λιώνει

Η ψυχή σου δεν έχει πάρει χαμπάρι τον έρωτα μου

Εσύ δεν ακούς, δεν βλέπεις, δεν ξέρεις…

Δεν είναι υπέροχο να αναπνέεις τον αέρα της ίδιας πόλης

Να μοιράζεσαι την δροσιά της ίδιας θάλασσας

Να ατενίζεις τον ίδιο ορίζοντα την χαραυγή

Να ξυπνάς με τον ίδιο ήλιο και να βυθίζεσαι στο ίδιο όνειρο

Με το πνεύμα του ίδιου ανθρώπου ;

Ο Mehmet Ali Ozcobanlar  γεννήθηκε το 1984 στην Κιουτάχεια, σπούδασε στο Εσκι-Σεχιρ και την Βαρσοβία. Η ποίηση του έχει βαθιά ελληνοκεντρική ταυτότητα , μιας και μοιράζει τη ζωή του ανάμεσα στην Τουρκία και τα νησιά της Μυκόνου και της Δήλου. Η πρώτη του ποιητική συλλογή, Seyyah,  μεταφράστηκε από τον Θωμά Κοροβίνη, και πρωτοδημοσιευτηκε στο 96^ο τεύχος του ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟΥ.

Your Hand in Mine live στο Δημαρχείο Θεσσαλονίκης

Με τις συναυλίες που θα δώσουν την Παρασκευή 15 Ιουνίου  2012, στις 9:30 το βράδυ, τα συγκροτήματα «Your Hand in Mine» και «2L8» ολοκληρώνεται το 1ο Μουσικό Φεστιβάλ, υπό τον τίτλο «Support your local heroes», που διοργανώνει ο Δήμος Θεσσαλονίκης.

Τα δύο γκρουπ θα εμφανιστούν στον εξωτερικό χώρο του Νέου Δημαρχείου.

Υπενθυμίζεται ότι στο πλαίσιο της διοργάνωσης, ο Δήμος Θεσσαλονίκης παραχωρεί τις υποδομές και το ανθρώπινο δυναμικό του, αρχικά σε έξι συγκροτήματα από την ποπ και ροκ σκηνή της πόλης.

«Φιλοσοφία και στόχος του 1^ου Μουσικού Φεστιβάλ, είναι να δοθεί η δυνατότητα στους ‘’τοπικούς ήρωες’’, τους μουσικούς και τα συγκροτήματα της πόλης, να παρουσιάσουν τη δουλειά τους στους Θεσσαλονικείς και στη συνέχεια, με την κατάλληλη ώθηση, να γίνουν γνωστοί σε ένα ευρύτερο κοινό από την Ελλάδα και το εξωτερικό» τονίζει ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Τουρισμού Σπύρος Πέγκας και συνεχίζει: «υπάρχει κατά γενική ομολογία, μία σκηνή που δημιουργείται τα τελευταία χρόνια εκ νέου στη Θεσσαλονίκη, με πολλά και αξιόλογα σχήματα, που παίζουν διαφορετικά είδη μουσικής, η οποία αξίζει να προβληθεί και με τη σειρά της να βοηθήσει στην ανάδειξη της πολυσυλλεκτικής ταυτότητας της πόλης». 

Οι Your hand in Mine..

… είναι ο Μάνος Μυλωνάκης και ο Γιώργος Παπαδόπουλος, δυο φίλοι από τη Θεσσαλονίκη, που αποφάσισαν να εκφράσουν την αγάπη τους για τα ακουστικά όργανα, τη νορμανδική φολκ και τους πλανόδιους μουσικούς μέσα από το ντουέτο που δημιούργησαν το 2006. Με μια συλλογή από αυτοσχέδια όργανα και τεχνικές live-looping παρουσιάζουν μια νέο-ρομαντική, έντονα προσωπική μουσική δωματίου, γοητεύοντας ένα διαρκώς διευρυνόμενο κοινό. Το 2007 κυκλοφόρησαν σε 100 χειροποίητα αντίτυπα τις τέσσερις πρώτες ηχογραφήσεις τους σε μορφή cd, με αφετηρία τη σύγχρονη δυτικοευρωπαϊκή φολκ, αλλά και τον πειραματισμό, ενώ το ίδιο καλοκαίρι, μετά από ανάθεση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, συνέθεσαν πρωτότυπη μουσική για το βουβό αριστούργημα του Mikio Naruse, “Every Night Dreams”. Φέτος, επανέρχονται με τη νέα δουλειά τους, εννέα ηχητικά διηγήματα, εννέα μικρές αυτοτελείς ιστορίες μετουσιωμένες σε νότες στο δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο “The Garden Novels” από την Inner-Ear records.

Οι 2L8…

…  είναι το project του Κ the Clown και μιας  πολυμελούς ομάδας μουσικών και συνεργατών με βάση τη Θεσσαλονίκη. Το ντεμπούτο των 2L8 “Armed Angels, Frustrated Youth, the Art of Self-Deceit and Music Industry” (2005) Poeta Negra Records, είχε μεγάλη απήχηση σε κριτικούς και κοινό. Το “HE & SHE, Angry Enough To Keep Loving In The Dark Ages” (Δεκέμβριος 2008) ήταν η δεύτερη κυκλοφορία των 2L8. Χωρίς την εμμονή σε συγκεκριμένες μουσικές φόρμες ισορροπεί ανάμεσα στο post rock και τον μινιμαλισμό. Ο θεατρικός χαρακτήρας της ερμηνείας του Κ the Clown (Κώστα Βοζίκη) συμπληρώνεται από έντονα ξεσπάσματα στις κιθάρες, έγχορδα που πριονίζουν και αιχμηρές ατμόσφαιρες, οι οποίες εναλλάσσονται με οπερετικά φωνητικά και μελωδίες άκρατου συναισθηματισμού και λυρισμού. Στη συναυλία τους στο Δημαρχείο θα παρουσιάσουν κομμάτια από το νέο τους διπλό άλμπουμ “New Battles, without honor and humanity”, με οκτώ μουσικούς επί σκηνής, καθώς και  παλαιότερες συνθέσεις του σχήματος.

ΠΡΟΔΟΣΙΑ του Χ.Πίντερ

Ρομπ.:Θα παίξουμε;
Τζέρυ: Παίζεις καλύτερα από μένα...
.
Ρόμπ.: Αλήθεια; Απλά είμαι πιο σβέλτος από σένα.
Τζέρυ: Και γιατί συμβαίνει αυτό;Ρομπ.:Επειδή παίζω... συχνά!

(o Δημήτρης Τσιλινίκος(Τζέρυ) κι ο Γιάννης Κιντάπογλου(Ρόμπ) απο την Προδοσια του Χ.Πίντερ που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Αχιλλέα Ψαλτόπουλου στο θεατρο 90 Μοιρών της Θεσσαλονίκης )

ΠΡΟΔΟΣΙΑ του Χ.Πίντερ

Ένα θεατρικό έργο με κινηματογραφικό μοντάζ, που με επίφαση μια ιστορία προδοσίας μιλάει για την λογοτεχνία. Δυο αρσενικά κι ένα θηλυκό ανάμεσα σε λέξεις και βιβλία που τους βοηθούν να προδώσουν και να προδωθουν, να ξεχάσουν την προσωπική τους απελπισία και να επιτεθούν, διεκδικώντας ο καθένας το δικό του μερίδιο στην καταγραφή της Ιστορίας. Ανάμεσα τους ποιήματα του William Butler Yeats να βοηθούν τα πισωγυρίσματα του χρόνου, αφορμές να εντοπίσει η ασθενημένη μνήμη των ηρώων και των θεατών, τις οριακές στιγμές μέσα στον χρόνο και το τοπίο μιας σχέσης ανομολόγητης. Ενός κρυφού παράφορου  έρωτα ανάμεσα σε κορμιά που έμαθαν άλλα να λένε, άλλα να εννοούν, άλλα να ακούν κι άλλα να κάνουν, κι ανάμεσα στις λέξεις και τις συμπεριφορές,  παιδιά, αστικές αναζητήσεις, διακοπές και ομολογίες, πάρτυ κι αλκοόλ, μυστικά και ψέματα. Αληθινές ζωές διπλανών μας , ίσως ακόμη ακόμη μέρος δικών μας ζωών που δεν βρήκαμε ποτέ την ευκαιρία να ανασυντάξουμε και να σκεφτούμε , κι αρκεί ένας ήχος να μας θυμίσει πως…

Ο Αχιλλέας Ψαλτόπουλος δείχνει να γνωρίζει καλά, το σύμπαν που περιγράφει ο Χαρολντ Πίντερ. Σκηνοθετώντας το τρίτο έργο του Πίντερ μέσα σε μια 30ετια θεατρικής παρουσίας, καταλαβαίνει τις συνιστώσες που αποτελούν την προβληματική του, τον ακολουθεί, κι αφήνει αφαιρετικά να κυριαρχήσει ο λόγος του Πϊντερ, αδρός , υπαινικτικός και υπόγειος σαν συναίσθημα που επωάζεται πριν εκραγεί . Διδάσκει τους ηθοποιούς του την εσωτερική ερμηνεία μιας άμεσης τεχνικής σχεδόν σωματικής, δουλεύει τα βλέμματα τους σαν ένα δεύτερο κείμενο πάνω στο βασικό κείμενο και σε παρασύρει σε μια ιστορία προδοσίας, που σε αφορά σε τούτους τους καιρούς που τα πάντα καταρρέουν και μένει μόνο μια εκδρομή στο  Τορτσέλο, σαν ποίημα του Yates, σαν  κρυμμένη ζωή ανάμεσα σε τόσες παραπλανητικές  λέξεις, τόσο που δεν μας μένει ούτε μια λέξη πια για να μας παρηγορήσει, για την ζωή που αφήσαμε να μας πάει σε ένα ερημικό συναισθηματικά…αλλού.

Η παράσταση ανεβαίνει , σε τρεις μοναδικές παραστάσεις  Δευτερα 11 , Τριτη 12 , Τεταρτη 13 Ιουνίου 2012 στο Θέατρο 90 ΜΟΙΡΩΝ , Φιλίππου 36, Θεσσαλονίκη ( τηλέφωνο κρατήσεων 2315001960)

Παίζουν αλφαβητικά Βασίλης Γκένιος,  Γιαννης Κιντάπογλου, Ευα Στέφα και Δημήτρης Τσιλινίκος

Βοηθός σκηνοθέτη η Ελευθερία Τσακούρη, Φωτισμοί : Γιάννης Μπενέβας, Video Art: Γιάννης Αναστούλης.