May Roosevelt μουσική σε ποίηση Ντίνου Χριστιαννόπουλου

H ερωτική επιθυμία αν δεν είναι εμμονή,  παύει να είναι επιθυμία.

Tο αποτέλεσμα είναι μια διαρκής επανάληψη, η επανάληψη της επιθυμίας.

Είναι η εμμονή ότι θα βγούμε αλώβητοι,

Ατσαλάκωτοι,

η επιμονή στην ανομολόγητη προσωπική μας βεβαιότητα, ότι στο τέλος θα επιβιώσουμε

έστω και ..."ξεχαρβαλωμένοι"

Σπάνια στίχοι ποιητή είχαν αυτή την εσωτερική επικοινωνία με τη μουσική .

Είναι ο,τι καλύτερο άκουσα φέτος στην ελληνική δισκογραφία.

Γιατί η  May Roosevelt δεν μελοποίησε τους στίχους, προτίμησε να συνομιλήσει μουσικά μαζί τους, αφήνοντας τη δύναμη των λέξεων στο στόμα του ίδιου του ποιητή. Έτσι με απόλυτη ανεξαρτησία αφέθηκε να βυθιστεί στο ποιητικό συμπαν, χωρίς να αλλοιώσει ίχνος από το ηχόχρωμα των λέξεων. Αυτό πέρα από τον σεβασμό στο ίδιο το ποιητικό έργο, λειτούργησε απολύτως απελευθερωτικά,  στις μουσικές συνθέσεις της,  δημιουργώντας μια εξαιρετικά σύγχρονη προσέγγιση και δίνοντας μια νέα διάσταση στους στίχους, σε ένα  σύμπαν τόσο ιδιωτικά εμπνευσμένο που καταφέρνει  να αφορά τους πάντες. Απόλυτα σύγχρονη και ταυτόχρονα πλήρης σοφής σκληρότητας,  που εντυπωσιάζει και τον πιο άμαθο σε τέτοιες συζυγίες . . .

με τα μάτια

Πλατεία Αιγύπτου Αθήνα 

Οι Ποιητές στη χώρα μου κυκλοφορούν κρυφά τις νύχτες με τρένα τοπικά ανάμεσα σε μετανάστες που φοβούνται και θυμωμένους πατριώτες.

Με τα μάτια καταγραφούν τη ζωή, να μην έχουν αποδεικτικά στοιχεία όταν τους πιάσουν για αναγνώριση.

Οι Ποιητές στη χώρα μου κινούνται λαθραία σε οδούς με ονόματα αρχαία, ανάμεσα σε κλειστά κεπέγκια καταστημάτων , τρέφονται με τα μάτια,  φωτογραφίζουν την παρακμή.

Οι Ποιητές κοιμούνται στα παγκάκια πάνω σε συνθήματα και υποσχέσεις, Για λίγο και πάλι συνεχίζουν ζητώντας ένα ευρώ από τους περαστικούς.

Οι Ποιητές έχουν φθαρμένα παπούτσια μα διαθέτουν μνήμη. Αυτή τους κινεί.

Αν τους συναντήσατε, παρακαλώ μη τους προσπεράσετε με αδιαφορία, αυτή την αδιαφορία σας, θα καταγράψουν, αυτή θα μείνει σαν διδακτέα ύλη στους μελλοντικούς που θα ‘ρθουν μετά από σας, για την εποχή μας.

Η αδιαφορία στα μάτια μας.

Όμως αυτό δεν σχηματίζει ποίημα. 

" L'ere de la lutte " photo par Jim Mavro

Τιμώμενη χώρα: Συρία

Σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη διεθνή έκθεση, αν δεν τα είχαμε χάσει όλα κι απλά τρέχαμε να προφτάσουμε αυτούς που προπορεύονται, αντιγράφοντας  αδέξια  φανφάρες και  παράτες, ίσως τιμώμενη χώρα να ήταν η ΣΥΡΙΑ, ίσως να  αποφασίζαμε έστω και τώρα , τόσο αργά, να κατανοήσουμε, τους γύρω μας πολιτισμούς  κι ίσως είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε τον ποιητή της Nizar Kabbani :

Et les âmes naïves racontent 
Que je suis entré dans le boudoir des filles 
Pour n'en plus ressortir. 
Ces gens réclament qu'on dresse pour moi l'échafaud 
Parce que j'ai chanté 
De ma bien aimée la beauté. 

Moi, je n'ai pas comme d'autres 
Fait commerce de haschish 
Ni volé 
Ni tué, 
Mais en plein jour j'ai aimé. 

Ai-je donc pour cela Dieu renié ? 
Les âmes naïves disent de moi 
Que mes poèmes 
Des enseignements du Ciel se sont écartés. 
Qui a dit que l'amour a attenté 
A l'honneur du Ciel. 
Le Ciel est mon ami : 
Il pleure quand je pleure 
Et il rit 
Quand je ris. 

Les étoiles, leur éclat augmente, 
Si un jour je suis amoureux. 
Qu'y a-t-il donc d'aberrant 
Quand je chante 
De ma bien aimée le nom ? 
Et quand je le sème à tous vents 
Comme une forêt de châtaigniers. 
Je continuerai ce commerce, 
Comme tous les prophètes 
Je continuerai, aède, 
A chanter l'enfance, 
A chanter 
La pureté et l'innocence, 
Je continuerai à décrire les beautés 
De ma bien aimée 
Jusqu'à fondre sa chevelure d'or 
Dans l'or des soirs. 

Moi - et je souhaite rester moi- 
Enfant qui barbouille comme cela l'enchante 
Les façades des étoiles 
Jusqu'à ce que l'amour dans ma patrie 
Devienne comme l'air qu'on respire, 
Et que je devienne le dictionnaire 
Des étudiants de l'amour passionné 
Et que je devienne moi 
L'alphabet balbutié 
Sur leurs lèvres.

Nizar Kabbani (21 March 1923 – 30 April 1998)

το Εντευκτήριο

(στον Γιώργο γιατι ποτέ δεν του το είπα....)

25 χρόνια

100 Εντευκτήρια

μια αφορμή, όχι για γιορτή

ποτέ δεν γιορτάζεις κάτι ζωντανό με θεσμικούς τρόπους άλλωστε

Απλά το απολαμβάνεις

Πιο πολύ μια αναδρομή

μια πορεία

ένα «εδώ ας σταλθώ κι ας ατενίσω λίγο»

Την πρώτη φορά με το βαθύ βυσσινί βυζαντινό εξώφυλλο μιας πόλης που αγάπησα πολύ.

Ήταν η αρχή ενός μέχρι τώρα ανομολόγητου ερωτά μου.

Οι άνθρωποι, τα κείμενα, οι λέξεις , οι μικρές ανεπαίσθητες σημειώσεις στις άκρες.

Μια οικειότητα.

Μια σχέση.

Βράδια ανάγνωσης σε μέρη ακατοίκητα, η μοναδική μου συντροφιά και «συνομιλητής» σε θέρετρα καλοκαιρινά, ατέλειωτους χειμώνες μοναξιάς.

Ταξίδια νυκτερινά με τρένο Αθηνά Θεσσαλονίκη

Ώρες σε αίθουσες αναμονής σε αεροδρόμια

Πρωινά σε καμπίνες πλοίων ,

Αντιηλιακά ξεφυλλίσματα σε παραλίες γυμνιστών της άγονης γραμμής

Κι ακόμη κάθε φορά η ίδια αναμονή, πριν κυκλοφορήσει

να ρωτώ στο βιβλιοπωλείο

κι η ευγενική υπάλληλος να μου απαντά,

«σε λίγες μέρες»

Και κάθε φορά η ίδια χαρά από το ταμείο, στο κοντινότερο καφέ

για το πρώτο ξεφύλλισμα, τσιγάρα ξεχασμένα στα τασάκια

μάτια διψασμένα  για λέξεις, αχόρταγα, χέρια ιδρωμένα από ποίηση, σώμα περήφανο από  εκμυστηρεύσεις.

25 χρόνια

100 εντευκτήρια

Άλλαξαν τα τυπογραφικά στοιχεία, άλλαξε το κασέ, όμως το ίδιο επίμονο μεράκι κάθε φορά, σαν γράμμα ενός φίλου με τα νέα του.

Σαν μια επιστολή που καταθέτει , τι  καινούργιο έμαθε , τι παλιό θυμήθηκε, τι όμορφο ανακάλυψε, κι είπε να το μοιραστεί, χρόνια πολλά πριν το διαδίκτυο και τις ευκολίες του. Ξέρεις με κείνον το παλιό τον «δύσκολο» τρόπο.

Και οι πόλεις να αλλάζουν . Να αλλάζουν οι διευθύνσεις και οι τόποι διαμονής μου, να αλλάζουν τα πρόσωπα του έρωτος, και οι δουλειές και η ζωή, να έρχεται, να φεύγει και μόνο το Εντευκτήριο , η  βαθμολογία τριμήνου, κάποτε αυστηρή, κάποτε παιγνιώδης, της ζωής που συνεχίζεται .

Και πάντα η ίδια  ανομολόγητη υπόσχεση, αναμονή για το επόμενο.

Το Εντευκτήριο, εκδίδεται, ζει, κυκλοφορεί, όσο εγώ το θεωρώ απαραίτητο για μένα.

Σε πείσμα όλων,  αυτό πιστεύω ότι είναι το μυστικό του, απλά προφανώς είμαστε πολλοί που το θεωρούμε απαραίτητο και 100 είναι μόνο μια μικρή αφορμή, για μια ανάσα, πριν συνεχίσουμε το ίδιο επίμονα το ίδιο ερωτικά , το ίδιο απαιτητικά να το αναζητάμε, κάθε φορα, σαν αναπόσπαστο μερος της  ζωής μας.

η μητέρα μου

Η μητέρα μου

είναι η μικρή μου άστεγη αδελφή

η ξυπόλυτη μετανάστρια στα φανάρια

η σιωπηλή μαθήτρια στο τελευταίο θρανίο

που πρέπει τώρα εγώ να της μάθω

να επιβιώνει

Η μητέρα μου 

είναι η γυναίκα στο λεωφορείο της γραμμής

που δεν θυμάται σε ποια στάση κατεβαίνει

είναι αυτή που μπερδεύει την ντομάτα με τον λωτό στην μακαρονάδα

είναι το δωμάτιο 602 στη β παθολογική

είναι η μυρωδιά του καλοκαιριού κάτω από τη μουριά το απόγευμα

Η μητέρα μου

Είναι όλα τα φαγητά που ξέχασα πια τη γεύση τους

κι η αγκαλιά που μάταια ψάχνω τον χειμώνα

Η μητέρα μου

είναι η μικρή μου αδελφή

που από την αρχή με υπομονή

θέλω να της μάθω

να ψελλίζει την αλφαβήτα

κι αυτή να επιμένει

να βάλω σκουφάκι και κασκόλ μη και κρυώσω πάλι. 

πριν την απόλυτη σιωπή

("Le petit soldat" Jean-Luc Godard 1963) 

Όταν ένας άντρας κλαίει στον φακό είναι το όριο, σώπασε και προστάτευσε τον

Όταν ένας ποιητής λέει δημόσια «φοβάμαι», είναι το όριο, σώπασε και προστάτευσε τον

Όταν ένας νέος φεύγει στο εξωτερικό για να ζήσει, σώπασε, κατάλαβε τον.

Όταν ένας εκπαιδευτικός απεργεί, είναι το όριο, σώπασε, προστάτευσε τον.

Όταν μια γειτονιά ψάχνει στα σκουπίδια των super market, είναι το όριο, σώπασε , μα μη προσπερνάς σαν να μη το έχεις δει..

Όταν μια πόλη εξαφανίζεται από την κοινωνική ζωή, είναι το όριο, σώπασε και σκέψου γιατί.

Όταν μετράς τα λίγα ανοικτά καταστήματα ανάμεσα σε πάμπολλα κλειστά, είναι το όριο, μέχρι να πας στο σπίτι ασφαλής, ποιος έχει δημιουργήσει ετούτες τις συνθήκες ανασφάλειας

Όταν κάποιοι συγκεκριμένοι, παραμένουν αλώβητοι από όλο αυτό, είναι το όριο για να καταλάβεις το ηθικό, το ανήθικο, το ψέμα και την  « κατασκευή».

Όταν ακόμη υπάρχουν κάποιοι «ανθρωπιστές» που σου λένε «καταγγέλλω τη βία από όπου κι αν προέρχεται» , να τους φοβάσαι. Είναι αυτοί που δεν έχουν νιώσει ΒΙΑ τι σημαίνει.

Όταν αυτοί που έδωσαν εντολή να πέσουν δακρυγόνα σε σχολείο, κόπτονται υπέρ της ψυχολογίας των μαθητών,

Όταν αυτοί που δημιούργησαν τους άνεργους γονείς, νοιάζονται για τα οικογενειακά έξοδα στα φροντιστήρια για τις εξετάσεις των παιδιών τους

Ξέρεις καλά το μέγεθος της απάτης

Το κίτρινο της αλήθειας

Τις χωρίς επιστροφή  συνθήκες κατεπείγουσας ασφυξίας που πρέπει να επιλέξεις,

Για να τους δωσεις το απαραίτητο αλλοθι που χρειάζονται για να επιβιώσουν…

Σιωπή…