blue velvet

Ήρθε με μπλε βελούδο και κάθισε με τα μάτια ανέκφραστα , αδιάφορα ταχα, μη και ξεφύγει σταγόνα συναισθήματος, απέναντι στα δεξιά, σαν εικόνισμα παλιάς εκκλησίας σε νησί που έπαψε να κατοικείται. 

Δεν είχε μάθει τίποτε από το πρωί, κι έπρεπε να υποστεί το μαρτύριο της ενημέρωσης με όση επιτυχία μπορεί ένας άνθρωπος που συγκλονίζεται από νέα που δεν θα θελε να συμβούν. 

  Φορούσε ένα μπλε βελούδο σακάκι, συλλεκτικό από παλιά μνήμη επιτυχίας και φωτεινά παπούτσια που οδηγούν τους τολμηρούς οδοιπόρους όταν τον δρόμο χανουν από υπερβολική σιγουριά. 

Προσπάθησε να μιλήσει. Προσπάθησε ξανά μετά από σιωπή. Δεν είχε απαντήσεις . Κι οι ερωτήσεις ήταν ένα προσωπικό κουίζ με λυμένες από τα πριν τις απαντήσεις. Αυτό φαινότανε σα σιγουριά, δεν θα μάθω όμως εύκολα αν όντως ήταν.

 Συνήθως οι άνθρωποι που θέλουν να γίνουν συμπαθείς, καταντούν προβλέψιμοι και εύκολα προσπελάσιμοι από τους εσωτερικούς παρατηρητές. Όχι μόνο συμπαθής δεν ήθελε να είναι. Αντίθετα περίτεχνα προσπαθούσε να φανεί ενοχλητικός, πολύξερος πολυσχιδής και αφόρητα επαρκής. 

Μια γοητεία από αυτό την εξασκούσε παρα τη θέλησή του. Είχε ξεμαθει να τραβά την προσοχή σαν απροστάτευτο θύμα της εικόνας του, είχε ξεμαθει η με συνέπεια προσπαθήσει να μη τον ερωτεύονται γι αυτό που είχε μάθει τόσο καλά να κρυβει.

Κι επεσε στην περιπτωση. Τον προδωσε η αγαπη του για τον Μητροπάνο. Και τον απετελείωσε ολοκληρωτικα το μεσα του στριπ-τιζ οταν αρχισε εν ειδη διόρθωσης στα εξεπιτούτου λαθη, να σιγοτραγουδα τους σωστους στιχους απο τα τραγουδια του.

Επισης τον προδωσε το μπλε βελούδο σακάκι ...

Ο Ιβαν και τα σκυλιά της Hattie Naylor

Το θέατρο ΑΥΛΑΙΑ ξανανοίγει τις πόρτες στο κοινό ,  

με μια συγκλονιστική παράσταση :

Ο ΙΒΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ

Της Hattie Naylor

Με τον ΑΡΗ ΣΕΡΒΑΤΑΛΗ

μετάφραση  Γιώργος Καλαμαντής,

σκηνοθεσία Γιώργος Οικονόμου,

σκηνικό και κοστούμια  Κώστας Βελινόπουλος,

μουσική ο Νίκος Πορτοκάλογλου,

τραγούδι : Νινα Καλούτσα

φωτισμοί Γιάννης Δρακουλαράκος.

Στον ρόλο του Ιβάν ο Άρης Σερβετάλης.

Μόσχα, χειμώνας του 1996. Τρομοκρατημένο και κακοποιημένο από τον βάναυσο πατριό του, ένα τετράχρονο αγόρι το σκάει από το σπίτι και επιζεί ως εκ θαύματος χάρη στην ένταξή του σε μια αγέλη από σκυλιά. Μετά από τρείς αποτυχημένες προσπάθειες της αστυνομίας ‘συλλαμβάνεται’ τελικά το 1998 και κλείνεται σε ένα άσυλο. Μετά υιοθετείται. Στα όνειρά του ο Ιβάν Μισούκοβ τρέχει ακόμα στην άκρη της πόλης με τα σκυλιά του.  Με αφορμή μια αληθινή ιστορία μια από τις πιο ελπιδοφόρες νέες θεατρικές συγγραφείς καταθέτει ένα συγκλονιστικό κείμενο, αφορμή για έναν δημιουργικό ηθοποιό να αναδείξει τα όρια της υποκριτικής του βιρτουοζιτέ.    

Πως επιζεί κανείς στο βίαιο κι αφιλόξενο τοπίο μιας πόλης που έχει πληγεί θανάσιμα από την ύφεση;  «Ο Ιβάν και τα Σκυλιά»  είναι  μια συναρπαστική ιστορία επιβίωσης  που ζωντανεύει  τους ζοφερούς δρόμους  της Μόσχας της περασμένης δεκαετίας μέσα απ’ τα μάτια ενός μικρού  παιδιού.

Η Hattie Naylor αν και Λονδρέζα, ζει στο Μπρίστολ και έχει γράψει για το θέατρο, την όπερα και τον κινηματογράφο. «Ο Ιβάν και τα Σκυλιά» ανέβηκε στο Drum Theatre, στο Πλύμουθ, τον Σεπτέμβριο του 2010 και έχει παιχτεί με μεγάλη επιτυχία στο Λονδίνο και την Νέα Υόρκη. Το 2011 είναι υποψήφιο για το Olivier Award

«Και έτσι λοιπόν τα χρήματα τέλειωσαν και δεν υπήρχε τρόπος

να αγοράσει κανείς φαγητό.Δοκίμασαν τα πάντα για να βρουν χρήματα και να αγοράσουν φαγητό όμως δεν γινόταν τίποτα επειδή τα χρήματα είχαν τελειώσει όλα.

Οπότε οι μανάδες και οι πατεράδες προσπάθησαν να βρουν  πράγματα που μπορούσαν να ξεφορτωθούν, πράγματα που έτρωγαν, πράγματα που έπιναν ή πράγματα που χρειάζονταν ζεστασιά. Έψαξαν τα σπίτια τους για τέτοια πράγματα.

Πρώτα έφυγαν τα σκυλιά.

Δεν θα μιλήσω για το ορφανοτροφείο.Ήταν οι χειρότερες μέρες. Με πηγαίνουν στην εκκλησία. Μου λένε ότι έχω ψυχή. Είναι κάτι λαμπερό που βρίσκεται μέσα μου και είναι ένα κομμάτι του Θεού, όταν όμως το κοιτάζω, αυτό το κομμάτι του Θεού,

έχει ουρά και πόδι με νύχια και  μαύρο υγρό μουσούδι…»

                                                     

Από την Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012 εως και τις 15 Ιανουαρίου 2012-01-04

Κάθε μερα (εκτός Δευτέρας) στις 9μμ & Κυριακή στις 7,30μμ

αργά

αργά την νύχτα της αγάπης

εγώ κρύβω το μίσος

το ποτίζω αλκοόλ και υποσχέσεις

το εξουδετερώνω.

αργά, ακούω τις μουσικές κοιτώντας τα υγρά μάτια της Όλγας

να ψάχνουν αγκαλιά στην έρημη και σκοτεινή πολιτεία

αργά, πηγαίνω στου κόσμου τις κοινωνικότητες

να νιώσω ότι ανήκω , να νιώσω λιγότερο  μισός


αργά, η Μάρα διαλέγει τους πιο επίπονους ρυθμούς
να σιγοτραγουδα το coq au zen και να λικνίζεται
κι εγώ να κοιτώ ταβάνια γεμάτα μνήμες
να συγκρατώ τα δάκρυά όταν αργά χορεύω ένα ταγκό
με την Φωτεινή, όταν αποφεύγω να της πω
πόσο πολύ πονάω με το μισό μου χαμένο
στον χρόνο
αργά, να προσπαθώ να ενταχθω σε κάτι που του περισσεύω
αμελητέος άνθρωπος εν κινδύνω


μια νύχτα αγάπης
γεμάτος μίσος
απόλυτα μισός

ποτέ δεν κατάφερα να πιάσω την σωστή θέση

από νωρίς

πάντα ήταν αργά

το χρώμα της αναμονής

τι χρώμα έχει η αναμονή

στα πιο ψηλά μπαλκόνια

τι μουσική, τι ήχο έχει

όταν μακριά οι υπόλοιποι γλεντούν

μετά τον κατακλυσμό

τι νόημα έχει το πως ήμασταν πριν

ποιος ο λόγος να

"ξαναγίνουμε"

όταν το αύριο προβάλει

τις δικές του προδιαγραφές

εκτοξεύοντας αξίες φυλαγμένες σε σεντούκια μνήμης

στο διάστημα του καινούργιου

αχρειάστα όλα λοιπόν

και μόνο ένα σχοινί γερό

για να κατέβουμε πάλι στο έδαφος ξανά απ' την αρχή

η να πνιγούμε

δια παντός

“Au hasard des oiseaux” par Jacques Prevert

Έμαθα πολύ αργά ν΄αγαπώ τα πουλιά

Και λυπάμαι κάπως γι’ αυτό

Τώρα όμως όλα έχουν πάρει το δρόμο τους

Και καταλαβαινόμαστε

Εκείνα δεν ασχολούνται μαζί μου

Μα μήτε κι εγώ μαζί τους

Απλώς τα κοιτάζω

Και τ΄ αφήνω στην ησυχία τους

Όλα τα πουλιά δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους

Δίνουν το παράδειγμα

Τα πουλιά δίνουν το παράδειγμα

Το παράδειγμα όπως πρέπει

Παράδειγμα των πουλιών

Παράδειγμα των πουλιών

Παράδειγμα τα φτερά οι φτερούγες το πέταγμα των πουλιών

Παράδειγμα η φωλιά τα ταξίδια τα τραγούδια των πουλιών

Παράδειγμα η ομορφιά των πουλιών

Παράδειγμα η καρδιά των πουλιών

Το φως των πουλιών.

( http://www.eyploia.gr/  )

η μνήμη καθυστερεί Κυρία, είπε

ότι με προσοχή είχες μαζέψει
στη Λίμνη τα πετάς
σε κάδους ανακύκλωσης
να χάνονται
τα βλέπεις
χωρίς άλλες λέξεις




συνήθως υπήρξαν αρκετές
πριν σταδιακά
επέλθει η σιωπή
που ακολουθεί
την αναχώρηση


ούτε ονόματα σε λίγο
ούτε σκιά αισθήματος




μόνο νερό, υγρασία
και μια μνήμη κενή
αυτό.