το Παρτάλι του Θ.Γρηγοριάδη στο ΑΥΛΑΙΑ

«ΤΟ ΠΑΡΤΑΛΙ »

του Θόδωρου Γρηγοριάδη 

24/10 - 4/11/2012

Θέατρο Αυλαία

Πλατεία ΧΑΝΘ, πλευρά Τσιμισκή 102, Θεσσαλονίκη

Τηλ.: 2310232300

Τετάρτη – Κυριακή & ώρα 21:00 - Εισιτήρια: 15€ & 10€

Μετά την επιτυχημένη παρουσίασή του θεατρικού μονόλογου του Θεόδωρου Γρηγοριάδη «Το Παρτάλι», σε σκηνοθεσία Στέλιου Κρασανάκη με τον Χρήστο Στέργιογλου στον ομώνυμο ρόλο στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, παράσταση παρουσιάζεται για δέκα μόνο παραστάσεις στο Θέατρο Αυλαία στη Θεσσαλονίκη.

Το Παρτάλι… επιστρέφει στην πόλη του!

Παρτάλι σημαίνει το παλιό ρούχο, όπως η ζωή του ήρωα που έλκει τα τραύματα του από την εποχή της κατοχής της Βορείου Ελλάδας από τους Βούλγαρους.

Ο μονόλογος βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο, όπου τίθενται τα ζητήματα της έμφυλης ταυτότητας και της παρενδυσίας για τα οποία η παράσταση αναζητά νέους κώδικες σκηνικής αναπαράστασης.

Στο Παρτάλι, μεταμφίεση, παρενδυσία και κοινωνικό περιβάλλον συνθέτουν ένα σχόλιο για τη διαμόρφωση της σεξουαλικής ταυτότητας και παράλληλα για την υβριδοποίηση της ταυτότητας του Νεοέλληνα, σε μια παράσταση όπου η προσωπική ιστορία συμπλέκεται με την εθνική ιστορία.

Ο Στέλιος Κρασανάκης με την διπλή ιδιότητά του, Σκηνοθέτης – Ψυχίατρος,  έχει και στο παρελθόν συναντηθεί με πρόσωπα αποκλίνοντα, που ανοίγουν ένα παράθυρο στον ατομικό και στο συλλογικό ψυχισμό.

Στο ρόλο-πρόκληση ο Χρήστος Στέργιογλου, ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του.

Η παράσταση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά με μεγάλη επιτυχία, στο Φεστιβάλ Αθηνών τον Ιούλιο του 2011 και στη συνέχεια και σε άλλα φεστιβάλ (Καβάλα, Νάξο, Αίγινα).

Ταυτότητα της παράστασης

Συγγραφέας: Θόδωρος Γρηγοριάδης

Σκηνοθεσία: Στέλιος Κρασανάκης

Κοστούμια: Κώστας Βελινόπουλος

Μουσική Επιμέλεια: Χρήστος Στέργιογλου

Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ

Σκηνοθεσία video: Χρήστος Δήμας

Ηχητικός σχεδιασμός: Σπύρος Αραβοσιτάς

Επιμέλεια κίνησης: Αμάλια Μπέννετ

Με τον Χρήστο Στέργιογλου

Στο ρόλο του παρουσιαστή ακούγεται ο Jeff Maarawi

«Ο Χρήστος Στέργιογλου, που ό,τι και να παίξει το κάνει σημείο αναφοράς. Για το μονόλογο το «Παρτάλι» ο λόγος, που ερμήνευσε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, σε σκηνοθεσία του ψυχίατρου και δραματοθεραπευτή Στέλιου Κρασανάκη. Εντυπωσιακά σκηνικά αντανακλαστικά, εξαιρετική επικοινωνία με το κοινό, ερμηνευτική λάμψη και μπρίο και κυρίως αψεγάδιαστη τεχνική σε ένα ταξίδι μνήμης από την Κατοοχική Ελλάδα στη Νέα Υόρκη του ’70. Στη δε τελική ερμηνεία του «Private Dancer» της Τίνα Τέρνερ έδωσε ρέστα.»

Το Ποντίκι, 14/7/2011

«…Το μέτρο, η ακρίβεια, ο οίστρος, οι αστραπιαίες, μπρεχτικές μεταπτώσεις του Στέργιογλου, οι πονηρές σιωπές, τα υπονοούμενα, οι υπαινικτικές προεκτάσεις του από το ιδιωτικό στο ιστορικό, από το φυσικό στο μεταφυσικό, από τη φθορά και τη διαφθορά στη λάμψη και την αναγνώριση, του προσδίδουν εκτός από τον ερμηνευτικό του θρίαμβο και διαστάσεις προσωποποίησης της πολυκύμαντης ελληνικής πραγματικότητας. Ωρα λαμπρή. Μια ιαματική σφήνα τέχνης ανάμεσα σε έρωτα, θάνατο, φόβο, φθορά, διαφθορά, σκηνή, ζωή, κρίση.»

Άννυ Κολιτσιδοπούλου, Η Καθημερινή, 17/7/2011

«…Ο Κρασανάκης με την διπλή του ιδιότητα ως σκηνοθέτη και ψυχιάτρου, είναι ο ιδανικός για να ανεβάσει στη σκηνή αυτή τη δραματουργία. Με διακριτικότητα και το ανάλογο χιούμορ δημιουργεί ένα ελκυστικό και ασφαλές περιβάλλον μέσα στο οποίο θα μπορέσει ο σολίστας να αναδείξει όλες τις πτυχές της πολύμορφης φύσης του. Ο Στέργιογλου «ντύθηκε» το Παρτάλι με αμεσότητα, αυθεντικότητα και ιδιαίτερη ευαισθησία. Ανέδειξε όχι μόνο το πάσχον σώμα αλλά και τις πολλαπλές αντανακλάσεις του στο κάτοπτρο της εποχής και των ανθρώπων της. Διερεύνησε εσωτερικά τις αντιθετικές εκφάνσεις του ήρωά του και τον παρέδωσε στο κοινό στέρεο και μαζί φευγαλέο, λαμπρό και παράλληλα σκιώδη,  ελκυστικό και ταυτόχρονα απρόσιτο.»

Μαρία Κυριάκη, Επί Σκηνής διαδικτυακό περιοδικό, 25/4/2012

people should not be afraid of their governments, governments should be afraid of their people

From today morning , super-markets in Greece are legally allowed to sell food past-its-sell-by-date. People in Greece we officially being poisoned by multi-national corporations who obviously consider us pigs.

Desde la mañana de hoy, los supermercados de Grecia están legalmente autorizados a vender comida pasado-su-vender-por fecha. La gente en Grecia que oficialmente ser envenenado por las corporaciones multinacionales que, evidentemente, nosotros consideramos cerdos.

Dalla mattina di oggi, super-mercati in Grecia sono legalmente autorizzati a vendere prodotti alimentari passato-suo-vendita per data. La gente in Grecia abbiamo ufficialmente di essere avvelenati da multinazionali che, ovviamente, ci considerano maiali.

Du matin aujourd'hui, les super-marchés en Grèce sont légalement autorisés à vendre de la nourriture passé en son vendent par date. Les Grecs nous avons officiellement été empoisonné par les sociétés multinationales qui de toute évidence nous considérer porcs.

Von heute Morgen sind super-Märkten in Griechenland gesetzlich zulässig auf Nahrung Vergangenheit its-sell-by-date zu verkaufen. Die Menschen in Griechenland haben wir offiziell durch multinationale Konzerne, die offensichtlich betrachten uns Schweine vergiftet.

С сегодняшнего утра, супер-маркеты в Греции официально разрешено продавать продукты питания прошлом, ее-продажи по дате. Люди в Греции мы официально отравления транснациональных корпораций, которые, очевидно, считают нас свиньями.

insenso

Tο Insenso παραμένει η πιο ενδιαφέρουσα ελληνική πρόταση του Φεστιβάλ Αθηνών από ελληνικές παραγωγές, για έναν και μόνο λόγο , διότι παραμένει απολύτως ανεξήγητο για οποιονδήποτε δεν έχει αφεθει να εξαπατηθεί από έρωτα, κι είναι πολλοί αυτο

ί, είναι πολλοί όσοι μετά το τέλος μιας σχέσης μπορούν να συνεχίζουν, χωρίς να θέλουν να σκοτώσουν το αντικείμενο του πόθου τους, ώστε να παραμείνουν στο αδιαχώρητο του "μαζί" στους αιώνες και στα χώματα των κοιμητηρίων. Το κείμενο του Δημητριάδη με μια παραληρηματική καρκινική γραφή επιμένει και η σύνθεση του Καμαρωτού ενισχύει την πεποίθηση μου, ότι ο μόνος ένδοξος θάνατος είναι όταν σε δολοφονούν αυτοί που σ'αγαπουν. Αυτό είναι κι η  πιο αξιομνημόνευτη τύψη για αυτόν που επιζεί μιας σχέσης. Είναι κρίμα αυτή η παράσταση να μην επαναληφθεί, η να μην περιοδεύσει στο εξωτερικό. Είναι ο τρόπος του ερωτα, του Νότου της Ευρώπης, που δεν μπορει να αναπτυχθει σε περιβάλλον νύχτας. Ο Ερωτας που σε τυφλώνει από το μεσογειακό του φως. Ο ακατανόητος Ερωτας για όποιον έχει νύχτα από τα μεσα του 24ώρου και δεν ξερει να ζει με ανοιχτα παραθυρα, δεν ξερει ουτε θα μαθει ποτε τι χρωμα εχουν τα βοτσαλα στην παραλια οταν ο ηλιος τα καίει...

Κατερίνα Γώγου -Για την αποκατάσταση του μαύρου

Κατερίνα Γώγου - Για την αποκατάσταση του μαύρου

ενα ντοκιμαντερ του Αντωνη Μποσκοίτη

Πρεμιέρα: στις ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 

27/9 ημερα Πεμπτη, 10 το βραδυ στον ΔΑΝΑΟ 1

Συντελεστές:

Σενάριο-Ερευνα-Σκηνοθεσία : Αντώνης Μποσκοίτης

Παραγωγός: Τζίνα Πετροπούλου

Φωτογραφία: Δημήτρης Θεοδωρόπουλος

Μονταζ: Κώστας Μακρινός

Μουσική: Κωνσταντίνος Τσιώλης

Ηχος: Γιώργος Πόταγας

Σκηνογραφική-Ενδυματολογική επιμέλεια: Γιουλα Ζωιοπούλου

Μακιγιαζ: Εφη Ζαφειροπούλου- Ιωαννα Λυγίζου

Artwork : gazoza

παιζει η Λουκία Μιχαλοπούλου

Ποιήματα της μελοποίησαν κι ερμηνεύουν οι :

Μαρίζα Κωχ, Παντελής Θεοχαρίδης, Λόλεκ

Ποιήματά της απαγγέλουν :

Ανδρεας Θωμόπουλος , Δημήτρης Παπαδατος

Εμφανίζονται και μιλουν γι'αυτην αlφαβητικά:

Ρήγας Αξελός

Νάνος Βαλαωρίτης

Θοδωρής Βλαχακης

Γιώργος Γαρμπής

Γιώργος Δάγλας

Μανώλης Δςστούνης

Θρασύβουλος Καλαιτζίδης

Νικος Καλογερόπουλος

Λίνα Καρανασσόπουλου

Αντώνης Καφετζόπουλος

Μαρω Κοντού

Γιώργος Κορδέλλας

Ευα Κουμαριανού

Μαρία Λαγγουρέλλη

Ολια Λαζαρίδου

Λόλεκ

Θανάσης Νιάρχος

Λευτέρης Ξανθόπουλος

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Λένα Πλάτωνος

Μαρία Πορτάλιου

Αγάπη - Βιργινία Σπυράτου

Ανδρεας Ταρνανάς

Γιαννης Φελέκης

Γιώργος Χρονάς

Γιώργος Ψωμόπουλος

20 χρόνια σχεδον απο ττην αναχώρηση  της ποιητριας Κατερίνας Γώγου, που υπήρξε και ηθοποιος , ο Α.Μ. προσπαθει να καταγραψει το φαινομενο της παρουσίας της, στη δημοσια ζωή της πόλης, ανακαλώντας τη μνημη ανθρωπων που την γνώρισαν, την έζησαν, την βοήθησαν, τους βοήθησε, τους ενέπνευσε, τους αφύπνισε, σε χρονια που η λαιλαπα της φούσκας του lifestyle ομογενοποιούσε το συμπαν, να καταγραψει οτι απέμεινε απο την αντίστασή της στο βόλεμα, μιας κοινωνιας σε παρακμή.

Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε  στην Αθήνα στις 1 Ιουνίου 1940 και αυτοκτόνησε με χάπια και αλκοόλ στις 3 Οκτωβρίου 1993. στα 53 της χρόνια. Ως τοτε καταφερε να γραψει 7 ποιητικές συλλογες, με λογο ακραια αντιποιητικό, που κυρίως ενοχλούσε τους θαυμαστες της και τους ξεβόλευε απο την μικροαστικη εικονα που ειχαν γι'αυτην απο τις περίπου 15 ταινιες του παλιου ελληνικου κινηματογραφου . Αγνοώντας οι περισότεροι την στροφη που εκανε γυρω στα 1977 με το "Βαρυ Πεπόνι" του αντρα της Παύλου Τάσιου και της χαρισε το Βραβειο του Α Γυναικείου ρόλου στο Φεστιβαλ Κινηματογραφου Θεσσαλονίκης, όπως και την εμβληματική πλεον Παραγγελιά, οπου κρατουσε εναν βασικο ρόλο σαν κορυφαια ενος ατυπου ποιητικου αρχαιου χορου , απαγγελοντας ποιηματα της απο τις 2 πρωτες ποιητικές της συλλογες που ηδη ειχαν κυκλοφορησει, με μουσικη υπόκρουση Κυριάκου Σφέτσα κι εξαιρετικά γκρό πλαν, σχεδον εφιαλτικα, σαν μια φωνη τύψης, για την κοινωνικη σηψη που περιγραφεται στην ταινία. Η τελευταια κινηματογραφικη της παρουσία εγινε στην αλληγορική "Όστρια, το τέλος του παιχνιδιού " σε σκηνοθεσία: Ανδρέα Θωμόπουλου.

Η νεαρη ηθοποιός Λουκία Μιχαλοπούλου ενδυέται την ατμόσφαιρα της ποιήτριας και προσπαθει να σωματοποιήσει τον μύθο που την περιβαλει 20 χρόνια τωρα, οντας αποκομμένη από το επίσημο λογοτεχνικό κατεστημένο, αλλα με μια συνεχώς αυξανόμενη δυναμική μεσα από τα κείμενα της και τη σταση ζωής της στις νέες γενιές που την ανακαλύπτουν , και την κρατουν σταθερα στην πρωτη γραμμη ενδιαφέροντος. Αυτό το κενο ερχεται να καλύψει ετούτο το ντοκιμαντερ. Μια καταγραφη και μια ατμόσφαιρα από ένα ατομο που ηταν «περαν του κόσμου τουτου». 

Στον Αμφιτρύωνα του Βογιατζή

Πήγα νωρίς. Ήθελα να δω την πόλη στο φως του δειλινού, ήθελα να μιλήσω με έναν καλό φίλο καθισμένοι στα ξύλινα περίπτερα του Θεάτρου Δάσους, για το καλοκαίρι που τελειώνει και το πρωτόγνωρο φθινόπωρο που έρχεται,  ήθελα ακόμη λίγο χρόνο για να προετοιμαστώ, εκεί πάνω από την πόλη με ένα δροσερό αεράκι να με ξυπνάει μετά από έναν τρίμηνο σχεδόν καύσωνα.  Τα οικονομικά, οι υποχρεώσεις φέτος πρώτη χρονιά με οδήγησαν στην απόφαση να μη παρακολουθήσω καμιά παράσταση του Φεστιβάλ Αθηνών. Με ζήλια μικρού παιδιού διάβαζα τις γνώμες των φιλών για την Δεσποινίδα Τζουλια της  Katie Mitchell , το InSenso του Μιχαηλ Μαρμαρινου, τον Αμφιτρύωνα του Λεύτερη Βογιατζη. Σε άλλους άρεσαν σε άλλους φανήκαν αδιάφορες , υπήρξαν κι αυτοί που έπληξαν. Έτσι είναι όμως η Τέχνη, σου αφήνει το περιθώριο να επιλέξεις αυτό που σε αφορά, να δοκιμάζεις το γούστο σου , να διαφωνείς με φίλους, κάτι σαν επιλεκτική τροφή για το μυαλό, να μη σκουριάζει από την καθημερινότητα.

   Μια από τις παραστάσεις που σε άλλες εποχές θα τηλεφωνούσα στον θεατρόφιλο ταξιτζή και φίλο μου πια Μανώλη και θα πηγαίναμε αυθημερόν ως την Επίδαυρο να την δούμε ήταν κι ο Αμφιτρύωνας του Μολιέρου, η τελευταία σκηνοθετική δουλειά του Λεύτερη Βογιατζή . Δεν μπόρεσα, όμως για καλή μου τύχη ο Αμφιτρύωνας ηρθε στη Θεσσαλονίκη.

  Αφήνοντας το ξύλινο παγκάκι του Δάσους προχωρήσαμε στην είσοδο του θεάτρου, είχε αρχίσει να νυχτώνει, κόσμος μαζευότανε μπροστά στην κλειστή πόρτα, φίλοι ηλιοκαμένοι κι άλλοι δυσκολοθώρητοι περίμεναν το σήμα της εισόδου, χαιρετισμοί από μακριά, ο Πρόδρομος , ο Κώστας, η Αλίκη, η Γιάννα, ο Στρατος κι ο Δημήτρης, ο Αχιλλέας, η Κλειώ-Δανάη, ο Γιώργος με όλο το team της Παράλλαξης, κι άλλοι πολλοί, μια Θεσσαλονίκη που δεν θα πάψω ποτέ να αγαπώ, γι’ αυτό που ποτέ δεν φανερώνει έτσι εύκολα στους περαστικούς της πόλης.

 Και επιτέλους οι πόρτες ανοίγουν, μια αγκαλιά στην ξενιτεμένη μου Καλλιρρόη, και με την Μαρα και τον Γιώργο προσπαθούμε να βρούμε μια καλή θέση , όχι μπροστά, ούτε πλάγια ως συνήθως . Ο Δημήτρης Δημητριάδης με τον Δημήτρη και τον Γιάννη είναι κοντά, ο Κώστας με τον Μοχάμεντ κάθονται μπροστά, γινόμαστε μια παρέα, αδημονούμε να αρχίσει η παράσταση.

  Η παράσταση δεν άρχισε ποτέ. Η καλύτερα , δεν άρχισε μια παράσταση Μολιέρου. Αντίθετα ένα παιχνίδι ξεκίνησε, ένα παιχνίδι σαν τεράστιο κουκλόσπιτο .Σαν αυτά που κάνανε δώρο παλιά στην αδελφή μου, που το άνοιγες κι ένας ολόκληρος μαγικός κόσμος ξεπεταγότανε από μέσα, όμορφα κορίτσια και στρατηγοί, μηχανισμοί και φανταχτερα κοστούμια, ξυλοπόδαροι και κολομπίνες, που απλά σε μάγευαν, κι εσύ ήθελες να παίξεις, να παίξεις μαζί τους, ατέλειωτα μέχρι να μη μπορείς άλλο. Να κοιμηθείς και να ονειρευτείς πως το παιχνίδι σου πήρε ζωή και είναι η ζωή σου πια κι εσύ μέσα σε αυτό. Γιατί ακριβώς αυτό έφτιαξε ο Λεύτερης Βογιατζης. Και μπήκα μέσα από το πρώτο δευτερόλεπτο, και κάθε φορά που ζωντάνευε κι ένα πιόνι , ηρωας, θεός, κοιτούσα μια το φεγγάρι, μια την φωτισμένη πόλη και μια την σκηνή κι έλεγα , παίξτε με και μένα. Μάθετε και σε μένα, πως μπορώ να δω τη ζωή σαν παιχνίδι, τους θεούς με πάθη και τους ερωτευμένους με ελλατώματα. Μάθετε μου, να μ’ αρέσει που δεν είμαι τέλειος. Δείξτε μου πως μπορώ σαν παιχνίδι των θεών κι εγώ να επιζήσω, στον σκληρό κόσμο της αυριανής μου μέρας. Παρτε με μαζί σας απλοϊκοί δούλοι, ύπουλοι θεοί και ταλαντούχοι θεατρίνοι και μάθετε με να παίζω, κι εγώ, κόντρα στα πάθη αυτών που μας εξουσιάζουν και όσων ξέμαθαν να ονειρεύονται, που μας ταλαιπωρούν. Κάντε με να πιστέψω ότι ο πιο πληκτικός Μολιέρος μπορεί να γίνει ένα παιχνίδι που αρκεί να  θα καταθέσετε όλη σας την βιρτουοζιτέ και το δαιμονισμένο κέφι σας, για να αποκτήσει μια μαγική επικαιρότητα και μια βαθιά εσωτερική αναψυχή.

Η παράσταση τελειώνει, οι ήρωες -πιόνια υποκλίνονται, ο Λεύτερης Βογιατζης κατεβαίνει τα σκαλιά, υποκλίνεται μαζί τους, ο κόσμος χειροκροτεί. Κάποιοι δίπλα μου, έχουν δακρύσει, σιγά σιγά όλοι σηκώνονται όρθιοι, το χειροκρότημα συνεχίζεται , τρέχω , τρέχω ανάμεσα σε κόσμο που συνεχίζει να χειροκροτεί,  να προλάβω μια αγκαλιά κι ένα φιλί να δώσω στον κο Λεύτερη. Δεν θυμάμαι να του είπα τίποτε την ώρα που τον αγκάλιαζα. Θυμάμαι τα υγρά του μάτια , την ευγενική του φωνη, κατω από το καπέλο,  μου φάνηκε σαν να μου είπε, «θα ξαναπαίξουμε ε;” κι εγώ απλά τον αγκάλιασα σφιχτά από την μέση και του ψυθίρισα …

όχι δεν θα σας πω τι του ψυθίρισα.  

Στο δρόμο της επιστροφής, μάταια προσπαθούσε η Μαρα να με ρωτήσει τι είπαμε, το παιχνίδι αυτό που μας χάρισε ο κος Βογιατζης είναι μοναδικό για τον καθένα μας και απαιτεί την απόλυτη συνωμοτική σιωπή μας.

Θα ξαναπαίξουμε, ναι…

στην φυση του Γ. Ρίζου

Μέσα στη φύση , εκεί που κατοικούν τα ξωτικά και τα μυστικά που οι άνθρωποι εκμυστηρεύονται στις οπές των γέρικων δέντρων, μέσα στη φύση, εκεί που η μοναξιά αδυνατεί να μπει, γιατί φοβάται τα τριζονια, κατοικεί ένα παιδί που ζωγραφίζει τις φωτιές σαν πανηγύρι , προσμένοντας τον νέο Θεό Διόνυσο με τις Βακχίδες του, να καταφτάσουν κι όλο αυτό το σκηνικό , να μετατρέψουν σε μια οργιαστική γιορτή της επιβίωσης, κόντρα στη φωτιά της λήθης, και το πιο κόκκινο να είναι το αίμα όσων αρνήθηκαν ανθρώπινες ιδιότητες και βάλανε κανόνες στη φύση. Από την άλλη, μπορεί να μην είναι καν φωτιά, να είναι μόνο η ματιά η φλογισμενη ενός νέου στα χρόνια της καταστροφής, ένα βλέμμα ελπίδας κι επανάστασης όταν τα καλοκαιριάτικα μεσημέρια, όλοι κοιμούνται, τότε ακριβώς που η φαντασία παίρνει φως, γίνεται χρώμα και πρόταση ζωής. Και οι περαστικοί, σταματούν , βλέπουν ξανά τα χρώματα και θέλουν κι αυτοί, οι ξεχασμένοι στην επιβίωση, μια θέση στο όνειρο, μια θέση στο σύμπαν της δημιουργίας, από την αρχή. Μια στιγμή αθωότητας μετά από χρόνια επιτηδευμένης τεχνητής ευτυχίας. Μια στιγμή μονάχα. Μόνο αυτό.

το παπακι...

χρόνια μετά
σε σωστά χρώματα μπορώ
να θυμηθώ
και να ξεχάσω.

ξαφνικά όταν η μουσική σταματά και μοναχά τα βλέμματα εκπέμπουν συγχορδίες
ξέρω πως το χθες παραμένει αζήτητο 
κάτι απροσδιόριστο απαιτεί να συνεχίσω άοπλος σαν αθώος την πορεία
και δες, πιο δυνατός μπορώ τα πρώτα βήματα να κάνω
αλλιώς
σαν το παπάκι του τραγουδιού που ανήκει εκεί που έφευγε
χωρίς να γυρίσει πίσω
ούτε καν για να κοιτάξει
από περιέργεια
κομμάτια που απέμειναν αναπάντητα σε κλήσεις
και ανείπωτες υποσχέσεις υποβρυχίων αισθημάτων

έτσι χωρίς μουσική
στα σωστά χρώματα
μπορώ
μια στροφή ανοησίας
να προσδιορίσω
έγκαιρα
πια