insenso

Tο Insenso παραμένει η πιο ενδιαφέρουσα ελληνική πρόταση του Φεστιβάλ Αθηνών από ελληνικές παραγωγές, για έναν και μόνο λόγο , διότι παραμένει απολύτως ανεξήγητο για οποιονδήποτε δεν έχει αφεθει να εξαπατηθεί από έρωτα, κι είναι πολλοί αυτο

ί, είναι πολλοί όσοι μετά το τέλος μιας σχέσης μπορούν να συνεχίζουν, χωρίς να θέλουν να σκοτώσουν το αντικείμενο του πόθου τους, ώστε να παραμείνουν στο αδιαχώρητο του "μαζί" στους αιώνες και στα χώματα των κοιμητηρίων. Το κείμενο του Δημητριάδη με μια παραληρηματική καρκινική γραφή επιμένει και η σύνθεση του Καμαρωτού ενισχύει την πεποίθηση μου, ότι ο μόνος ένδοξος θάνατος είναι όταν σε δολοφονούν αυτοί που σ'αγαπουν. Αυτό είναι κι η  πιο αξιομνημόνευτη τύψη για αυτόν που επιζεί μιας σχέσης. Είναι κρίμα αυτή η παράσταση να μην επαναληφθεί, η να μην περιοδεύσει στο εξωτερικό. Είναι ο τρόπος του ερωτα, του Νότου της Ευρώπης, που δεν μπορει να αναπτυχθει σε περιβάλλον νύχτας. Ο Ερωτας που σε τυφλώνει από το μεσογειακό του φως. Ο ακατανόητος Ερωτας για όποιον έχει νύχτα από τα μεσα του 24ώρου και δεν ξερει να ζει με ανοιχτα παραθυρα, δεν ξερει ουτε θα μαθει ποτε τι χρωμα εχουν τα βοτσαλα στην παραλια οταν ο ηλιος τα καίει...

Κατερίνα Γώγου -Για την αποκατάσταση του μαύρου

Κατερίνα Γώγου - Για την αποκατάσταση του μαύρου

ενα ντοκιμαντερ του Αντωνη Μποσκοίτη

Πρεμιέρα: στις ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 

27/9 ημερα Πεμπτη, 10 το βραδυ στον ΔΑΝΑΟ 1

Συντελεστές:

Σενάριο-Ερευνα-Σκηνοθεσία : Αντώνης Μποσκοίτης

Παραγωγός: Τζίνα Πετροπούλου

Φωτογραφία: Δημήτρης Θεοδωρόπουλος

Μονταζ: Κώστας Μακρινός

Μουσική: Κωνσταντίνος Τσιώλης

Ηχος: Γιώργος Πόταγας

Σκηνογραφική-Ενδυματολογική επιμέλεια: Γιουλα Ζωιοπούλου

Μακιγιαζ: Εφη Ζαφειροπούλου- Ιωαννα Λυγίζου

Artwork : gazoza

παιζει η Λουκία Μιχαλοπούλου

Ποιήματα της μελοποίησαν κι ερμηνεύουν οι :

Μαρίζα Κωχ, Παντελής Θεοχαρίδης, Λόλεκ

Ποιήματά της απαγγέλουν :

Ανδρεας Θωμόπουλος , Δημήτρης Παπαδατος

Εμφανίζονται και μιλουν γι'αυτην αlφαβητικά:

Ρήγας Αξελός

Νάνος Βαλαωρίτης

Θοδωρής Βλαχακης

Γιώργος Γαρμπής

Γιώργος Δάγλας

Μανώλης Δςστούνης

Θρασύβουλος Καλαιτζίδης

Νικος Καλογερόπουλος

Λίνα Καρανασσόπουλου

Αντώνης Καφετζόπουλος

Μαρω Κοντού

Γιώργος Κορδέλλας

Ευα Κουμαριανού

Μαρία Λαγγουρέλλη

Ολια Λαζαρίδου

Λόλεκ

Θανάσης Νιάρχος

Λευτέρης Ξανθόπουλος

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Λένα Πλάτωνος

Μαρία Πορτάλιου

Αγάπη - Βιργινία Σπυράτου

Ανδρεας Ταρνανάς

Γιαννης Φελέκης

Γιώργος Χρονάς

Γιώργος Ψωμόπουλος

20 χρόνια σχεδον απο ττην αναχώρηση  της ποιητριας Κατερίνας Γώγου, που υπήρξε και ηθοποιος , ο Α.Μ. προσπαθει να καταγραψει το φαινομενο της παρουσίας της, στη δημοσια ζωή της πόλης, ανακαλώντας τη μνημη ανθρωπων που την γνώρισαν, την έζησαν, την βοήθησαν, τους βοήθησε, τους ενέπνευσε, τους αφύπνισε, σε χρονια που η λαιλαπα της φούσκας του lifestyle ομογενοποιούσε το συμπαν, να καταγραψει οτι απέμεινε απο την αντίστασή της στο βόλεμα, μιας κοινωνιας σε παρακμή.

Η Κατερίνα Γώγου γεννήθηκε  στην Αθήνα στις 1 Ιουνίου 1940 και αυτοκτόνησε με χάπια και αλκοόλ στις 3 Οκτωβρίου 1993. στα 53 της χρόνια. Ως τοτε καταφερε να γραψει 7 ποιητικές συλλογες, με λογο ακραια αντιποιητικό, που κυρίως ενοχλούσε τους θαυμαστες της και τους ξεβόλευε απο την μικροαστικη εικονα που ειχαν γι'αυτην απο τις περίπου 15 ταινιες του παλιου ελληνικου κινηματογραφου . Αγνοώντας οι περισότεροι την στροφη που εκανε γυρω στα 1977 με το "Βαρυ Πεπόνι" του αντρα της Παύλου Τάσιου και της χαρισε το Βραβειο του Α Γυναικείου ρόλου στο Φεστιβαλ Κινηματογραφου Θεσσαλονίκης, όπως και την εμβληματική πλεον Παραγγελιά, οπου κρατουσε εναν βασικο ρόλο σαν κορυφαια ενος ατυπου ποιητικου αρχαιου χορου , απαγγελοντας ποιηματα της απο τις 2 πρωτες ποιητικές της συλλογες που ηδη ειχαν κυκλοφορησει, με μουσικη υπόκρουση Κυριάκου Σφέτσα κι εξαιρετικά γκρό πλαν, σχεδον εφιαλτικα, σαν μια φωνη τύψης, για την κοινωνικη σηψη που περιγραφεται στην ταινία. Η τελευταια κινηματογραφικη της παρουσία εγινε στην αλληγορική "Όστρια, το τέλος του παιχνιδιού " σε σκηνοθεσία: Ανδρέα Θωμόπουλου.

Η νεαρη ηθοποιός Λουκία Μιχαλοπούλου ενδυέται την ατμόσφαιρα της ποιήτριας και προσπαθει να σωματοποιήσει τον μύθο που την περιβαλει 20 χρόνια τωρα, οντας αποκομμένη από το επίσημο λογοτεχνικό κατεστημένο, αλλα με μια συνεχώς αυξανόμενη δυναμική μεσα από τα κείμενα της και τη σταση ζωής της στις νέες γενιές που την ανακαλύπτουν , και την κρατουν σταθερα στην πρωτη γραμμη ενδιαφέροντος. Αυτό το κενο ερχεται να καλύψει ετούτο το ντοκιμαντερ. Μια καταγραφη και μια ατμόσφαιρα από ένα ατομο που ηταν «περαν του κόσμου τουτου». 

Στον Αμφιτρύωνα του Βογιατζή

Πήγα νωρίς. Ήθελα να δω την πόλη στο φως του δειλινού, ήθελα να μιλήσω με έναν καλό φίλο καθισμένοι στα ξύλινα περίπτερα του Θεάτρου Δάσους, για το καλοκαίρι που τελειώνει και το πρωτόγνωρο φθινόπωρο που έρχεται,  ήθελα ακόμη λίγο χρόνο για να προετοιμαστώ, εκεί πάνω από την πόλη με ένα δροσερό αεράκι να με ξυπνάει μετά από έναν τρίμηνο σχεδόν καύσωνα.  Τα οικονομικά, οι υποχρεώσεις φέτος πρώτη χρονιά με οδήγησαν στην απόφαση να μη παρακολουθήσω καμιά παράσταση του Φεστιβάλ Αθηνών. Με ζήλια μικρού παιδιού διάβαζα τις γνώμες των φιλών για την Δεσποινίδα Τζουλια της  Katie Mitchell , το InSenso του Μιχαηλ Μαρμαρινου, τον Αμφιτρύωνα του Λεύτερη Βογιατζη. Σε άλλους άρεσαν σε άλλους φανήκαν αδιάφορες , υπήρξαν κι αυτοί που έπληξαν. Έτσι είναι όμως η Τέχνη, σου αφήνει το περιθώριο να επιλέξεις αυτό που σε αφορά, να δοκιμάζεις το γούστο σου , να διαφωνείς με φίλους, κάτι σαν επιλεκτική τροφή για το μυαλό, να μη σκουριάζει από την καθημερινότητα.

   Μια από τις παραστάσεις που σε άλλες εποχές θα τηλεφωνούσα στον θεατρόφιλο ταξιτζή και φίλο μου πια Μανώλη και θα πηγαίναμε αυθημερόν ως την Επίδαυρο να την δούμε ήταν κι ο Αμφιτρύωνας του Μολιέρου, η τελευταία σκηνοθετική δουλειά του Λεύτερη Βογιατζή . Δεν μπόρεσα, όμως για καλή μου τύχη ο Αμφιτρύωνας ηρθε στη Θεσσαλονίκη.

  Αφήνοντας το ξύλινο παγκάκι του Δάσους προχωρήσαμε στην είσοδο του θεάτρου, είχε αρχίσει να νυχτώνει, κόσμος μαζευότανε μπροστά στην κλειστή πόρτα, φίλοι ηλιοκαμένοι κι άλλοι δυσκολοθώρητοι περίμεναν το σήμα της εισόδου, χαιρετισμοί από μακριά, ο Πρόδρομος , ο Κώστας, η Αλίκη, η Γιάννα, ο Στρατος κι ο Δημήτρης, ο Αχιλλέας, η Κλειώ-Δανάη, ο Γιώργος με όλο το team της Παράλλαξης, κι άλλοι πολλοί, μια Θεσσαλονίκη που δεν θα πάψω ποτέ να αγαπώ, γι’ αυτό που ποτέ δεν φανερώνει έτσι εύκολα στους περαστικούς της πόλης.

 Και επιτέλους οι πόρτες ανοίγουν, μια αγκαλιά στην ξενιτεμένη μου Καλλιρρόη, και με την Μαρα και τον Γιώργο προσπαθούμε να βρούμε μια καλή θέση , όχι μπροστά, ούτε πλάγια ως συνήθως . Ο Δημήτρης Δημητριάδης με τον Δημήτρη και τον Γιάννη είναι κοντά, ο Κώστας με τον Μοχάμεντ κάθονται μπροστά, γινόμαστε μια παρέα, αδημονούμε να αρχίσει η παράσταση.

  Η παράσταση δεν άρχισε ποτέ. Η καλύτερα , δεν άρχισε μια παράσταση Μολιέρου. Αντίθετα ένα παιχνίδι ξεκίνησε, ένα παιχνίδι σαν τεράστιο κουκλόσπιτο .Σαν αυτά που κάνανε δώρο παλιά στην αδελφή μου, που το άνοιγες κι ένας ολόκληρος μαγικός κόσμος ξεπεταγότανε από μέσα, όμορφα κορίτσια και στρατηγοί, μηχανισμοί και φανταχτερα κοστούμια, ξυλοπόδαροι και κολομπίνες, που απλά σε μάγευαν, κι εσύ ήθελες να παίξεις, να παίξεις μαζί τους, ατέλειωτα μέχρι να μη μπορείς άλλο. Να κοιμηθείς και να ονειρευτείς πως το παιχνίδι σου πήρε ζωή και είναι η ζωή σου πια κι εσύ μέσα σε αυτό. Γιατί ακριβώς αυτό έφτιαξε ο Λεύτερης Βογιατζης. Και μπήκα μέσα από το πρώτο δευτερόλεπτο, και κάθε φορά που ζωντάνευε κι ένα πιόνι , ηρωας, θεός, κοιτούσα μια το φεγγάρι, μια την φωτισμένη πόλη και μια την σκηνή κι έλεγα , παίξτε με και μένα. Μάθετε και σε μένα, πως μπορώ να δω τη ζωή σαν παιχνίδι, τους θεούς με πάθη και τους ερωτευμένους με ελλατώματα. Μάθετε μου, να μ’ αρέσει που δεν είμαι τέλειος. Δείξτε μου πως μπορώ σαν παιχνίδι των θεών κι εγώ να επιζήσω, στον σκληρό κόσμο της αυριανής μου μέρας. Παρτε με μαζί σας απλοϊκοί δούλοι, ύπουλοι θεοί και ταλαντούχοι θεατρίνοι και μάθετε με να παίζω, κι εγώ, κόντρα στα πάθη αυτών που μας εξουσιάζουν και όσων ξέμαθαν να ονειρεύονται, που μας ταλαιπωρούν. Κάντε με να πιστέψω ότι ο πιο πληκτικός Μολιέρος μπορεί να γίνει ένα παιχνίδι που αρκεί να  θα καταθέσετε όλη σας την βιρτουοζιτέ και το δαιμονισμένο κέφι σας, για να αποκτήσει μια μαγική επικαιρότητα και μια βαθιά εσωτερική αναψυχή.

Η παράσταση τελειώνει, οι ήρωες -πιόνια υποκλίνονται, ο Λεύτερης Βογιατζης κατεβαίνει τα σκαλιά, υποκλίνεται μαζί τους, ο κόσμος χειροκροτεί. Κάποιοι δίπλα μου, έχουν δακρύσει, σιγά σιγά όλοι σηκώνονται όρθιοι, το χειροκρότημα συνεχίζεται , τρέχω , τρέχω ανάμεσα σε κόσμο που συνεχίζει να χειροκροτεί,  να προλάβω μια αγκαλιά κι ένα φιλί να δώσω στον κο Λεύτερη. Δεν θυμάμαι να του είπα τίποτε την ώρα που τον αγκάλιαζα. Θυμάμαι τα υγρά του μάτια , την ευγενική του φωνη, κατω από το καπέλο,  μου φάνηκε σαν να μου είπε, «θα ξαναπαίξουμε ε;” κι εγώ απλά τον αγκάλιασα σφιχτά από την μέση και του ψυθίρισα …

όχι δεν θα σας πω τι του ψυθίρισα.  

Στο δρόμο της επιστροφής, μάταια προσπαθούσε η Μαρα να με ρωτήσει τι είπαμε, το παιχνίδι αυτό που μας χάρισε ο κος Βογιατζης είναι μοναδικό για τον καθένα μας και απαιτεί την απόλυτη συνωμοτική σιωπή μας.

Θα ξαναπαίξουμε, ναι…

στην φυση του Γ. Ρίζου

Μέσα στη φύση , εκεί που κατοικούν τα ξωτικά και τα μυστικά που οι άνθρωποι εκμυστηρεύονται στις οπές των γέρικων δέντρων, μέσα στη φύση, εκεί που η μοναξιά αδυνατεί να μπει, γιατί φοβάται τα τριζονια, κατοικεί ένα παιδί που ζωγραφίζει τις φωτιές σαν πανηγύρι , προσμένοντας τον νέο Θεό Διόνυσο με τις Βακχίδες του, να καταφτάσουν κι όλο αυτό το σκηνικό , να μετατρέψουν σε μια οργιαστική γιορτή της επιβίωσης, κόντρα στη φωτιά της λήθης, και το πιο κόκκινο να είναι το αίμα όσων αρνήθηκαν ανθρώπινες ιδιότητες και βάλανε κανόνες στη φύση. Από την άλλη, μπορεί να μην είναι καν φωτιά, να είναι μόνο η ματιά η φλογισμενη ενός νέου στα χρόνια της καταστροφής, ένα βλέμμα ελπίδας κι επανάστασης όταν τα καλοκαιριάτικα μεσημέρια, όλοι κοιμούνται, τότε ακριβώς που η φαντασία παίρνει φως, γίνεται χρώμα και πρόταση ζωής. Και οι περαστικοί, σταματούν , βλέπουν ξανά τα χρώματα και θέλουν κι αυτοί, οι ξεχασμένοι στην επιβίωση, μια θέση στο όνειρο, μια θέση στο σύμπαν της δημιουργίας, από την αρχή. Μια στιγμή αθωότητας μετά από χρόνια επιτηδευμένης τεχνητής ευτυχίας. Μια στιγμή μονάχα. Μόνο αυτό.

το παπακι...

χρόνια μετά
σε σωστά χρώματα μπορώ
να θυμηθώ
και να ξεχάσω.

ξαφνικά όταν η μουσική σταματά και μοναχά τα βλέμματα εκπέμπουν συγχορδίες
ξέρω πως το χθες παραμένει αζήτητο 
κάτι απροσδιόριστο απαιτεί να συνεχίσω άοπλος σαν αθώος την πορεία
και δες, πιο δυνατός μπορώ τα πρώτα βήματα να κάνω
αλλιώς
σαν το παπάκι του τραγουδιού που ανήκει εκεί που έφευγε
χωρίς να γυρίσει πίσω
ούτε καν για να κοιτάξει
από περιέργεια
κομμάτια που απέμειναν αναπάντητα σε κλήσεις
και ανείπωτες υποσχέσεις υποβρυχίων αισθημάτων

έτσι χωρίς μουσική
στα σωστά χρώματα
μπορώ
μια στροφή ανοησίας
να προσδιορίσω
έγκαιρα
πια

Mehmet Ali Ozcobanlar – Seyyah

3 ποιήματα

Τι είναι αλήθεια και τι ψέμα, τι είναι σωστό και τι είναι λάθος

Εγώ είμαι σ’εσένα και με σένα

Κράτα με στα αισθήματα σου

Μα μη ταράζεσαι

Μην ξεχνάς πως κυκλοφορώ μέσα στη συγκίνηση σου

Κι αν με τον καιρό φύγω και χαθώ

Πάντα στο πλάι σου θα βρίσκομαι

Κάποιοι ξέρουν, όμως εσύ δεν γνωρίζεις

Κάποιοι αφουγκράζονται όμως εσύ δεν ακούς

Αυτοί βλέπουν, εσύ δεν κοιτάζεις

Τα αυτιά σου δεν ακούν, στέκεις  κουφός στις κραυγές της οδύνης μου

Τα μάτια σου δεν βλέπουν πως κάθε στιγμή το κορμί μου λιώνει

Η ψυχή σου δεν έχει πάρει χαμπάρι τον έρωτα μου

Εσύ δεν ακούς, δεν βλέπεις, δεν ξέρεις…

Δεν είναι υπέροχο να αναπνέεις τον αέρα της ίδιας πόλης

Να μοιράζεσαι την δροσιά της ίδιας θάλασσας

Να ατενίζεις τον ίδιο ορίζοντα την χαραυγή

Να ξυπνάς με τον ίδιο ήλιο και να βυθίζεσαι στο ίδιο όνειρο

Με το πνεύμα του ίδιου ανθρώπου ;

Ο Mehmet Ali Ozcobanlar  γεννήθηκε το 1984 στην Κιουτάχεια, σπούδασε στο Εσκι-Σεχιρ και την Βαρσοβία. Η ποίηση του έχει βαθιά ελληνοκεντρική ταυτότητα , μιας και μοιράζει τη ζωή του ανάμεσα στην Τουρκία και τα νησιά της Μυκόνου και της Δήλου. Η πρώτη του ποιητική συλλογή, Seyyah,  μεταφράστηκε από τον Θωμά Κοροβίνη, και πρωτοδημοσιευτηκε στο 96^ο τεύχος του ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟΥ.

Your Hand in Mine live στο Δημαρχείο Θεσσαλονίκης

Με τις συναυλίες που θα δώσουν την Παρασκευή 15 Ιουνίου  2012, στις 9:30 το βράδυ, τα συγκροτήματα «Your Hand in Mine» και «2L8» ολοκληρώνεται το 1ο Μουσικό Φεστιβάλ, υπό τον τίτλο «Support your local heroes», που διοργανώνει ο Δήμος Θεσσαλονίκης.

Τα δύο γκρουπ θα εμφανιστούν στον εξωτερικό χώρο του Νέου Δημαρχείου.

Υπενθυμίζεται ότι στο πλαίσιο της διοργάνωσης, ο Δήμος Θεσσαλονίκης παραχωρεί τις υποδομές και το ανθρώπινο δυναμικό του, αρχικά σε έξι συγκροτήματα από την ποπ και ροκ σκηνή της πόλης.

«Φιλοσοφία και στόχος του 1^ου Μουσικού Φεστιβάλ, είναι να δοθεί η δυνατότητα στους ‘’τοπικούς ήρωες’’, τους μουσικούς και τα συγκροτήματα της πόλης, να παρουσιάσουν τη δουλειά τους στους Θεσσαλονικείς και στη συνέχεια, με την κατάλληλη ώθηση, να γίνουν γνωστοί σε ένα ευρύτερο κοινό από την Ελλάδα και το εξωτερικό» τονίζει ο Αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Τουρισμού Σπύρος Πέγκας και συνεχίζει: «υπάρχει κατά γενική ομολογία, μία σκηνή που δημιουργείται τα τελευταία χρόνια εκ νέου στη Θεσσαλονίκη, με πολλά και αξιόλογα σχήματα, που παίζουν διαφορετικά είδη μουσικής, η οποία αξίζει να προβληθεί και με τη σειρά της να βοηθήσει στην ανάδειξη της πολυσυλλεκτικής ταυτότητας της πόλης». 

Οι Your hand in Mine..

… είναι ο Μάνος Μυλωνάκης και ο Γιώργος Παπαδόπουλος, δυο φίλοι από τη Θεσσαλονίκη, που αποφάσισαν να εκφράσουν την αγάπη τους για τα ακουστικά όργανα, τη νορμανδική φολκ και τους πλανόδιους μουσικούς μέσα από το ντουέτο που δημιούργησαν το 2006. Με μια συλλογή από αυτοσχέδια όργανα και τεχνικές live-looping παρουσιάζουν μια νέο-ρομαντική, έντονα προσωπική μουσική δωματίου, γοητεύοντας ένα διαρκώς διευρυνόμενο κοινό. Το 2007 κυκλοφόρησαν σε 100 χειροποίητα αντίτυπα τις τέσσερις πρώτες ηχογραφήσεις τους σε μορφή cd, με αφετηρία τη σύγχρονη δυτικοευρωπαϊκή φολκ, αλλά και τον πειραματισμό, ενώ το ίδιο καλοκαίρι, μετά από ανάθεση του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, συνέθεσαν πρωτότυπη μουσική για το βουβό αριστούργημα του Mikio Naruse, “Every Night Dreams”. Φέτος, επανέρχονται με τη νέα δουλειά τους, εννέα ηχητικά διηγήματα, εννέα μικρές αυτοτελείς ιστορίες μετουσιωμένες σε νότες στο δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο “The Garden Novels” από την Inner-Ear records.

Οι 2L8…

…  είναι το project του Κ the Clown και μιας  πολυμελούς ομάδας μουσικών και συνεργατών με βάση τη Θεσσαλονίκη. Το ντεμπούτο των 2L8 “Armed Angels, Frustrated Youth, the Art of Self-Deceit and Music Industry” (2005) Poeta Negra Records, είχε μεγάλη απήχηση σε κριτικούς και κοινό. Το “HE & SHE, Angry Enough To Keep Loving In The Dark Ages” (Δεκέμβριος 2008) ήταν η δεύτερη κυκλοφορία των 2L8. Χωρίς την εμμονή σε συγκεκριμένες μουσικές φόρμες ισορροπεί ανάμεσα στο post rock και τον μινιμαλισμό. Ο θεατρικός χαρακτήρας της ερμηνείας του Κ the Clown (Κώστα Βοζίκη) συμπληρώνεται από έντονα ξεσπάσματα στις κιθάρες, έγχορδα που πριονίζουν και αιχμηρές ατμόσφαιρες, οι οποίες εναλλάσσονται με οπερετικά φωνητικά και μελωδίες άκρατου συναισθηματισμού και λυρισμού. Στη συναυλία τους στο Δημαρχείο θα παρουσιάσουν κομμάτια από το νέο τους διπλό άλμπουμ “New Battles, without honor and humanity”, με οκτώ μουσικούς επί σκηνής, καθώς και  παλαιότερες συνθέσεις του σχήματος.