ΠΡΟΔΟΣΙΑ του Χ.Πίντερ

Ρομπ.:Θα παίξουμε;
Τζέρυ: Παίζεις καλύτερα από μένα...
.
Ρόμπ.: Αλήθεια; Απλά είμαι πιο σβέλτος από σένα.
Τζέρυ: Και γιατί συμβαίνει αυτό;Ρομπ.:Επειδή παίζω... συχνά!

(o Δημήτρης Τσιλινίκος(Τζέρυ) κι ο Γιάννης Κιντάπογλου(Ρόμπ) απο την Προδοσια του Χ.Πίντερ που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Αχιλλέα Ψαλτόπουλου στο θεατρο 90 Μοιρών της Θεσσαλονίκης )

ΠΡΟΔΟΣΙΑ του Χ.Πίντερ

Ένα θεατρικό έργο με κινηματογραφικό μοντάζ, που με επίφαση μια ιστορία προδοσίας μιλάει για την λογοτεχνία. Δυο αρσενικά κι ένα θηλυκό ανάμεσα σε λέξεις και βιβλία που τους βοηθούν να προδώσουν και να προδωθουν, να ξεχάσουν την προσωπική τους απελπισία και να επιτεθούν, διεκδικώντας ο καθένας το δικό του μερίδιο στην καταγραφή της Ιστορίας. Ανάμεσα τους ποιήματα του William Butler Yeats να βοηθούν τα πισωγυρίσματα του χρόνου, αφορμές να εντοπίσει η ασθενημένη μνήμη των ηρώων και των θεατών, τις οριακές στιγμές μέσα στον χρόνο και το τοπίο μιας σχέσης ανομολόγητης. Ενός κρυφού παράφορου  έρωτα ανάμεσα σε κορμιά που έμαθαν άλλα να λένε, άλλα να εννοούν, άλλα να ακούν κι άλλα να κάνουν, κι ανάμεσα στις λέξεις και τις συμπεριφορές,  παιδιά, αστικές αναζητήσεις, διακοπές και ομολογίες, πάρτυ κι αλκοόλ, μυστικά και ψέματα. Αληθινές ζωές διπλανών μας , ίσως ακόμη ακόμη μέρος δικών μας ζωών που δεν βρήκαμε ποτέ την ευκαιρία να ανασυντάξουμε και να σκεφτούμε , κι αρκεί ένας ήχος να μας θυμίσει πως…

Ο Αχιλλέας Ψαλτόπουλος δείχνει να γνωρίζει καλά, το σύμπαν που περιγράφει ο Χαρολντ Πίντερ. Σκηνοθετώντας το τρίτο έργο του Πίντερ μέσα σε μια 30ετια θεατρικής παρουσίας, καταλαβαίνει τις συνιστώσες που αποτελούν την προβληματική του, τον ακολουθεί, κι αφήνει αφαιρετικά να κυριαρχήσει ο λόγος του Πϊντερ, αδρός , υπαινικτικός και υπόγειος σαν συναίσθημα που επωάζεται πριν εκραγεί . Διδάσκει τους ηθοποιούς του την εσωτερική ερμηνεία μιας άμεσης τεχνικής σχεδόν σωματικής, δουλεύει τα βλέμματα τους σαν ένα δεύτερο κείμενο πάνω στο βασικό κείμενο και σε παρασύρει σε μια ιστορία προδοσίας, που σε αφορά σε τούτους τους καιρούς που τα πάντα καταρρέουν και μένει μόνο μια εκδρομή στο  Τορτσέλο, σαν ποίημα του Yates, σαν  κρυμμένη ζωή ανάμεσα σε τόσες παραπλανητικές  λέξεις, τόσο που δεν μας μένει ούτε μια λέξη πια για να μας παρηγορήσει, για την ζωή που αφήσαμε να μας πάει σε ένα ερημικό συναισθηματικά…αλλού.

Η παράσταση ανεβαίνει , σε τρεις μοναδικές παραστάσεις  Δευτερα 11 , Τριτη 12 , Τεταρτη 13 Ιουνίου 2012 στο Θέατρο 90 ΜΟΙΡΩΝ , Φιλίππου 36, Θεσσαλονίκη ( τηλέφωνο κρατήσεων 2315001960)

Παίζουν αλφαβητικά Βασίλης Γκένιος,  Γιαννης Κιντάπογλου, Ευα Στέφα και Δημήτρης Τσιλινίκος

Βοηθός σκηνοθέτη η Ελευθερία Τσακούρη, Φωτισμοί : Γιάννης Μπενέβας, Video Art: Γιάννης Αναστούλης. 

William Butler Yeats :Γραμμές Γραμμένες με Κατήφεια

Lines Written in Dejection

When have I last looked on

The round green eyes and the long wavering bodies

Of  the dark leopards of the moon?

All the wild witches, those most noble ladies,

For all their broom-sticks and their tears,

Their angry tears, are gone.

The holy centaurs of the hills are vanished;

I have nothing but the embittered sun;

Banished heroic mother moon and vanished,

And now that I have come to fifty years

I must endure the timid sun.

Γραμμές Γραμμένες με Κατήφεια

Πότε ήταν η στερνή φορά που κοίταξα κατάματα

Τα στρογγυλά πράσινα μάτια και τα μακριά κυματιστά κορμιά

Των σκοτεινών λεοπαρδάλεων του φεγγαριού;

Όλες οι άγριες μάγισσες, αυτές οι τόσο ευγενικές κυρίες,

Παρ’ όλα τα σκουπόξυλα και τα δάκρυά τους,

Τα θυμωμένα δάκρυά τους, έχουν χαθεί.

Οι ιεροί Kένταυροι των λόφων χάθηκαν κι αυτοί.

Δεν μου ‘μεινε τίποτα παρά ο πικραμένος ήλιος.

Εξορισμένη η ηρωική μάνα σελήνη χάθηκε κι αυτή,

Και τώρα που έφτασα πια τα πενήντα

Θα πρέπει να υπομένω μόνο αυτόν τον άτολμο τον ήλιο.

(μετάφραση Αχιλλέας Ψαλτόπουλος, στη φωτογραφια του Γιώργου Αναστούλη, η Εύα Στέφα απο την παρασταση της Προδοσίας του Χ.Πίντερ, που ανεβαίνει 11 Ιουνίου στο θέατρο "90 μοιρών" ) 

William Butler Yeats : Η Αγωνία της

Her Anxiety

Earth in beauty dressed
Awaits returning spring.
All true love must die,
Alter at the best
Into some lesser thing.
Prove that I lie.

Such body lovers have,
Such exacting breath,
That they touch or sigh.
Every touch they give,
Love is nearer death.
Prove that I lie.

Η Αγωνία Της

Η Γη ντυμένη στα καλά της

Αδημονεί την επιστροφή της άνοιξης.

Η αληθινή αγάπη πρέπει να πεθάνει,

Ν’ αλλάξει στην καλύτερη περίπτωση

Σε κάτι πιο λίγο, πιο μικρό.

       -Απέδειξε πως λέω ψέματα.

Τέτοια σώματα που έχουν οι εραστές,

Τέτοια απαιτητική αναπνοή,

Όταν αγγίζονται ή αναστενάζουν.

Κι όμως σε κάθε άγγιγμα που δίνουν,

Ο έρωτας όλο και πάει πιο κοντά στο θάνατο.

      -Απέδειξε πως λέω ψέματα.

 (μετάφραση : Αχιλλέας Ψαλτόπουλοςστη φωτογραφια του Γιώργου Αναστούλη, η Εύα Στέφα και ο Δημήτρης Τσιλινίκος, απο την παρασταση της Προδοσίας του Χ.Πίντερ, που ανεβαίνει 11 Ιουνίου στο θέατρο "90 μοιρών"  )

William Butler Yeats : Ένα Τραγούδι του Φάρεϊ

A Faery Song

WE who are old, old and gay,
O so old!
Thousands of years, thousands of years,
If all were told:
Give to these children, new from the world,
Silence and love;
And the long dew-dropping hours of the night,
And the stars above:
Give to these children, new from the world,
Rest far from men.
Is anything better, anything better?
Tell us it then:
Us who are old, old and gay,
O so old!
Thousands of years, thousands of years,
If all were told.

Ένα Τραγούδι του Φάρεϊ

Εμείς που είμαστε γέροι, γέροι κι εύθυμοι,

Α, τόσο γέροι!

Χιλιάδες χρόνων, χιλιάδες χρόνων,

Εάν όλα μπορούσαν να ειπωθούν:

Ας δώσουμε σ’ αυτά τα παιδιά, νέα στον κόσμο,

Σιωπή κι αγάπη.

Και τις μακριές σταλάζουσες δροσιά ώρες της νύχτας,

Και τ’ άστρα από πάνω.

Ας δώσουμε σ’ αυτά τα παιδιά, νέα στον κόσμο,

Την ανάπαυση μακριά από τους ανθρώπους.

Υπάρχει τίποτα καλύτερο, τίποτα καλύτερο;

Ας μας το πει κάποιος,

Σε μας που είμαστε γέροι, γέροι κι εύθυμοι,

Χιλιάδες χρόνων, χιλιάδες χρόνων,

Εάν όλα μπορούσαν να ειπωθούν.

(μεταφραση : Αχιλλέας Ψαλτόπουλος) 

ερχεσαι

Έρχεσαι μετά από καιρό να ξεσκεπασεις αυτά που έχω κρυμμένα χρόνια, να μου θυμίσεις όλο αυτό που αποκρύπτω, όλο αυτό της σιωπής μου το άχαρο κενό, δίνω κρυφά μπισκότα ενώ το ξέρω πως δεν πρέπει, και σε ακούω, όσο μπορώ. 

Κάθε λέξη με ταξιδεύει σε αισθήματα που νόμιζα πνιγμένα σε πηγάδια λήθης, γεμίζω από νερά αναμνήσεων, γίνομαι κακός, δεν το θέλω, γίνομαι κακός για να σωθείς.

κι από την άλλη, απολαμβάνω με ηδονή, μια περιγραφή αγάπης, που γνωρίζω καλά, να πριν λίγο την ζούσα κι εγώ, πριν με ξυπνήσουν από την ψευδαίσθηση, πριν αγγίξω τα νούφαρα της; προδοσίας, που φύτρωσαν ανάμεσα σε λιμνάζοντες όρκους, αυτούς τους "για πάντα" που ξεστομίζονται μεθυσμένα χαράματα, και εξαφανίζονται με το πρωινό φθόριο της οδοντόκρεμες. Λόγια σαν κομμάτια από μαρούλι ανάμεσα στα δόντια, λόγια χωρίς αμονιαζολ, λόγια της ανάγκης όταν μια αγκαλιά είναι  ο στόχος και καταλήγει σε οργασμούς ανεξέλεγκτης επιθυμίας. ερήμην...

Έρχεσαι να μου τραβήξεις το σεντόνι της μνήμης, να δω αυτά τα ωραιοποιημένα μου, τίποτα, πιο σκέτα κι από καφέ  γραφείου, αυτούς τους γρήγορους βιομηχανικούς , για να αγγίζουν τα χείλη κάτι ζεστό μήπως ξυπνήσει το μυαλό που επιδέξια κρύβεται στα μυστικά ντοσιε των αναμνήσεων , κατασκευασμένες άμυνες για να αντεξω το αυριο ως κάτι νεο κι ας ξέρω πως ειναι μια αποτυχημένη επανάληψη του χθες. 

Ερχεσαι χωρίς χερια, χωρίς σωμα, μονο με ενα ηχοχρωμα φιλιας, να μου διηγηθεις κι εγώ απλα πεταω , ταχα τυχαια τα τσιγαρα στα πατωματα, να σκυψω να κοκκινίσω να μη φανει ποσο ντρεπομαι παλι που δεν μπορώ να ξεχασω, που δεν μπορώ να διωξω το σεντόνι, που δεν μπορώ στα μάτια να δω κανεναν, 

που δεν μπορώ να απαντησω, 

που δεν μπορώ, 

που δεν, 

που...

αυτό! 

οι παλιοί καιροί της ...ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ

Λοιπόν δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα
Ολες οι δημοκρατίες
(όλες οι δημοκρατίες)
μας υποστήριζαν.


Έτσι αναγκαστήκαμε
να σκοτώσουμε μερικούς.
Και τι μ' αυτό;
Οι αριστεροί σκοτώνονται.


Αυτό λέγαμε
τότε, τις παλιές μέρες.


Η κόρη σου ειναι αριστερή
θα χώσω αυτή τη βρομο-πολιορκητική μηχανή
βαθιά μέσα της ολοένα και πιο βαθιά
ως απάνω όλο και πιο πάνω όσο πιο πάνω
μέσα στο άθλιο αριστερό κορμί της.


Έτσι αυτό σταμάτησε τους αριστερούς.


Μπορεί να' ταν οι παλιές μέρες
σου λέω όμως ήταν οι παλιές καλές μέρες.


Πάντως όλες οι δημοκρατίες 

(όλες οι δημοκρατίες)
μας υποστήριζαν.


Είπαν: απλά μην
(απλά μην)
πείτε σε κανέναν σας υποστηρίζουμε.
Αυτό είναι  όλο.
Απλά μην πείτε σε κανένα

(απλά μην)

απλά μην πείτε σε κανέναν 
σας υποστηρίζουμε.


Απλά σκοτώστε τους.


Λοιπόν η γυναίκα μου ήθελε ειρήνη.
Όπως και τα μικρά παιδιά μου.
Έτσι σκοτώσαμε όλους τους αριστερούς
για να χαρίσουμε την ειρήνη στα μικρά
παιδιά μας.


Πάντως δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα.
Έτσι κι  αλλιώς όλοι τους είναι νεκροί,
έτσι κι αλλιώς.


Ένα επίκαιρο ποίημα του Χάρολντ Πίντερ από το 1996, σε μετάφραση του Νίνου Φενεκ Μικελίδη.
Στην φωτογραφία ο Δημήτρης Τσιλινίκος όπως εμφανίζεται στην ΠΡΟΔΟΣΙΑ του Χ.Πίντερ που ανεβαίνει τον Ιούνιο στη Θεσσαλονίκη.